က်ေနာ္ငယ္ငယ္တုန္းက ပင္လယ္စပ္နားအုန္းျခံၾကီးထဲမွာ ေနထိုင္ခဲ့ပါသည္။ ထိုစဥ္က အေဖက တစ္မ်ဳိးလံုးႏွင့္အေစးမကပ္။ ျခံ၀မွာ ““ေဆြမ်ဳိးနဲ႔ေခြးမလာရ””ဟူ၍ သစ္သားျပားေပၚ ထံုးျဖဴသုတ္ေရးကပ္ထားသည္။ တစ္ရြာလံုးက ေဆြမ်ဳိးေတြက မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ျခံနားကို ေျခဦးပင္မလွည့္။ လွည့္လာသူကိုလည္း အေဖက ဓားႏွင့္တစ္ဖံု၊ ေလးခြႏွင့္တစ္မ်ဳိး ေမာင္းထုတ္ေလ့ရွိသည္။ ေဆြမ်ဳိးေတြက စာကပ္ထားေသာေၾကာင့္မလာၾကေသာ္လည္း ေခြးေတြကေတာ့ ေန႔စဥ္ အလာမပ်က္ၾက။ အေဖေရးထားသည့္စာကိုလည္း ဂရုမစိုက္ၾက။ က်ေနာ့္မ်က္ႏွာႏွင့္ပင္ ပံုမွန္အတိုင္း သည္းခံ၀င္ထြက္ေနၾကျမဲျဖစ္သည္။
ၾကီးလာေတာ့ က်ေနာ့္မ်က္စိထဲမွာ စာေတြကိုေတြ႕လာရသည္။ စာေတြဆိုတာက လမ္းေဘးမွာ၊ သစ္ပင္စည္မွာ၊ လမ္းဆံုလမ္းခြေတြမွာ၊ အေဆာက္အဦေရွ႕ေတြမွာ ကပ္ထားေသာ ေၾကျငာခ်က္လိုလို။ သတိေပးစာလိုလို စာမ်ားပင္ျဖစ္သည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြက စည္းကမ္းခ်က္ထုတ္ရတာ သိပ္သေဘာက်ၾကသူေတြျဖစ္သည္။ ေနရာတိုင္းလိုလိုမွာ စာတန္းေလးမ်ားလုိက္ကပ္ၾကသည္။ သူေတာင္းစားက ကပ္သည္။ လက္ေဆာ့သူကကပ္သည္။ အစိုးရက ကပ္သည္။သက္ဆိုင္ရာက ကပ္သည္။ အဲသလို လူေပါင္းစံုက စာေပါင္းစံုကို ေနရာေပါင္းစံုမွာ ေလွ်ာက္ကပ္ထားၾကတာ ေတြ႕ရမည္ျဖစ္သည္။
ေနရာတိုင္းမွာေတြ႕ဖူးပါမည္။ ““ကြမ္းမစားရ၊ ေဆးလိပ္မေသာက္ရ”” စသျဖင့္။ လုိက္နာသူကခပ္ရွားရွားပင္။ က်ေနာ္လည္းအလံုးစံုလိုက္နာသူမဟုတ္ပါ။ လူထဲကလူတစ္ေယာက္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံသားထဲက ျမန္မာႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည့္အတြက္ခပ္ေပါ့ေပါ့ပင္မလိုက္နာပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံသားအားလံုးကို သိမ္းက်ဳံးမဆိုလိုပါ။ စည္းကမ္းကိုတိက်စြာ လိုက္နာၾကသူေတြအမ်ားၾကီးရွိပါသည္။ က်ေနာ္ဆိုလိုတာက တခ်ဳိ႕ေသာ အမ်ားအျပားကိုျဖစ္သည္။ (ရႈပ္သြားသလိုပဲ)။
စည္းကမ္းမ်ားစြာ၊ စာရြက္ေပါင္းမ်ားစြာ လူျမင္ကြင္းေရွ႕ထြက္ေပၚလာရျခင္းမွာ စည္းကမ္းမဲ့သူေတြ မ်ားလာေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ လူရွိန္ေအာင္လက္ေဆာ့သူေတြမ်ားလာတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ထိုစာမ်ားတြင္ ရသေလးေတြလည္းပါေနတာကိုလည္း ေတြ႕ျမင္ရသည္။ တခ်ဳိ႕စာေတြက ဖတ္ျပီးျပံဳးရသည္။ တခ်ဳိ႕စာေတြက ရယ္ေမာရသည္။ တခ်ဳိ႕က မခံခ်ိမခံသာျဖစ္ေစရသည္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ေဒါသထြက္စရာျဖစ္ရသည္။ အဲဒီလိုေလးေတြေပါ့။
က်ေနာ္တို႔ျမိဳ႕ကေလးရဲ႕ ခရိုင္ေဆးရံုဧည့္ေဆာင္ထဲမွာ ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုကိုေတြ႕ဖူးသည္။““ႏိုင္ငံေတာ္၏ လွ်ဳိ႕၀ွက္အက္ဥပေဒကို တိက်စြာလိုက္နာပါ””ဟူ၍ျဖစ္၏။ အဲဒီေအာက္က ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုထပ္လာသည္။ ““ေဆးလိပ္မေသာက္ရ”” တဲ့။ အဲဒီေတာ့ ရုတ္တရက္ၾကည့္ပါက ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕လွ်ဳိ႕၀ွက္အက္ဥပေဒဆိုတာ ေဆးလိပ္မေသာက္ေစျခင္းကိုဆိုလိုသည္ဟု အေတြးေပါက္ရသည္။ တိက်စြာလိုက္နာသင့္သည္ဟု ခံယူျပီး အျပင္မွာပဲထြက္ေသာက္လိုက္သည္။
သစ္ေတာ၀န္ၾကီးဌာနက သစ္ေတာၾကိဳး၀ိုင္းမ်ားတြင္ကပ္ထားေသာ ဆုိင္းဘုတ္ငယ္မ်ားကို ျမင္ဖူးၾကမည္။ ““သစ္တစ္ပင္ခုတ္၊ ေထာင္သံုးႏွစ္””တဲ့။ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ထဲမွာ ပါခဲ့ေသာကာတြန္းတစ္ပုဒ္ကိုသတိရသြားသည္။ ကာတြန္းဆရာနာမည္ေတာ့ေမ့ေနျပီ။ သူတင္ျပထားတာ သိပ္ထိမိသည္။““သစ္တစ္ပင္ခုတ္ေထာင္သံုးႏွစ္တဲ့… တစ္ေတာလံုးခုတ္ေတာ့ သူေဌးျဖစ္ေရာ””ဟူ၍။ ကဲ… ဘယ္ေလာက္လွသလဲ။ သေရာ္မႈေလးထဲမွာ စဥ္းစားစရာေတြ အမ်ားၾကီးပါလာသည္။
ေခတ္မွီဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္ေသာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေဟာင္းၾကီးက ရုပ္ရွင္ရံုေတြထဲမွာေတာင္ ဇာတ္ကားမစတင္မီ ““ႏိုင္ငံေတာ္အလံအားအေလးျပဳပါ””ဆိုသည့္စာတန္းေပၚလာခ်ိန္မွ ာ ေနရာကမထၾကသူေတြ ဒုနဲ႔ေဒး။ အရင္ကေတာ့ သိပ္မသိသာ။ ခုလို သံုးေရာင္ျခယ္အလံသစ္ ေျပာင္းလဲလိုက္တဲ့ကာလေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ပိုဆိုးကေရာ။ တုတ္တုတ္ပင္မလႈပ္ၾက(တုတ္တုတ္ကမလႈပ္ဘူးဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာပါလိမ့္?)။ ““ဟင္.. စာထဲမွာသင္ရတဲ့အလံလည္းမဟုတ္ဘူး… အာဖရိကန္အလံၾကီး””ဟု ၀ိုးတ၀ါးတားအၾကည့္မ်ားျဖင့္ပင္ထိုင္ၾကည့္ေနၾကေလ၏။
သတင္းတစ္ပုဒ္ဖတ္ဖူးသည္။ အိမ္နီးခ်င္းထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ရုပ္ရွင္ျပစဥ္ ႏိုင္ငံေတာ္အလံအားအေလးမျပဳဘဲ ထိုင္ေနသူတစ္ဦးအား ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္လိုက္ေသာသတင္းျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တို႔ဆီမွာေတာ့ အဲ့လိုမလုပ္။ ေထာင္မဆံ့မွာစိုးလို႔ျဖစ္မည္။ ေကာင္းေလစြ။
““ေဆးလိပ္မေသာက္ရ”” ဆိုသည့္ ကားေပၚကစာတန္းေအာက္မွာ ယာဥ္ေမာင္းသူတစ္ဖြာ၊ စပယ္ယာတစ္ဖြာျဖင့္ ျငိမ့္ေနၾကတာကိုလည္းေတြ႕ဖူးၾကမည္။““ကြမ္းတံေတြးမေထြးရ”” ဆိုသည့္ဆိုင္းဘုတ္ကေလးခမ်ာ ကြမ္းတံေတြးမ်ားျဖင့္ ၾကဲပက္ခံထားရသည္ကို ေတြ႕ဖူးၾကမည္။““အမႈိက္မပစ္ရ”” ဆိုသည့္ ဆိုင္းဘုတ္ကေလးယိုင္နဲ႔နဲ႔က အမႈိက္ပံုၾကီးၾကားမွ သနားစဖြယ္ထိုးထြက္ေနသည္ကို ျမင္ဖူးၾကမည္။အေၾကာင္းျပခ်က္အရာမွာလည္း က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံသားေတြက မရိုးေပ။ ျမန္မာစကားကလည္း ခပ္ရႈပ္ရႈပ္ဆိုေတာ့ သိပ္အဆင္ေျပေနၾကသည္။အမႈိက္မပစ္ရ ဆိုေသာေၾကာင့္ မပစ္ၾက။ အသာအယာပင္ စနစ္တက်စုပံုၾကသည္။ ခ်စ္စရာ့ဓေလ့ေလးေတြေပါ့ေလ။
ဆူးေလမီးပြိဳင့္မွာ ““လမ္းျဖတ္မကူးရ””ဆိုသည့္ဆိုင္းဘုတ္ကို ခပ္တည္တည္ခြကာ အတင္းျဖတ္ကူးေနၾကသူေတြကို ေမာ္ေတာ္ပီကယ္မမေလးေတြ ခရာကိုတရႊီးရႊီးကုန္းမႈတ္ျပီး လိုက္လိုက္တားေနၾကရရွာသည္။ဒါေတာင္ ““ဟင္..မျမင္ဘူးထင္တာ…. ဒီဟာမေတြ ဘယ္ေခ်ာင္ကေခ်ာင္းေနၾကလဲမသိဘူး””ဟု ပြစိပြစိေရရြတ္တာခံၾကရေသးသည္။တခ်ဳိ႕ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ေတြကိုလည္းေတြ႕ဖူးသည္။ သူတို႔ကေတာ့ စာတန္းေတြ ဆိုင္းဘုတ္ေတြကို အယံုအၾကည္မရွိေသာ သေကၤတ၀ါဒီေတြျဖစ္သည္။ ဘာစာတန္းမွမလုိ။ သတိေပးစရာလည္းမလို။ သူတို႔ရွိေနသည့္ေနရာနားမွာ ေရသန္႔ဘူးတစ္လံုးကိုျမင္သာထင္သာရွိေအာင္ ခ်ေထာင္ထားသည္။ အဲဒါဆိုရင္ လိုင္းကားသမားေတြနားလည္ေပေတာ့။ ေရသန္႔ဘူးရွိတဲ့ေနရာတည့္တည့္ကို ပိုက္ဆံေခါက္ေလးပစ္ခဲ့ေပေတာ့။ ကိုကိုေမာ္ေတာ္ပီကယ္ေလးက လွည့္ပင္မၾကည့္။ သူမသိသလိုနဲ႔ ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္သည္။သူေမြးထားတဲ့တပည့္ခ်ာတိတ္ေလးတစ္ေယာက္က ေျပးေကာက္ျပီးစုထားရသည္။ အဲ့ဒီလုိ နားလည္မႈသေကၤတနဲ႔ လုပ္ၾကသည္။ ေကာင္းေလစြ။
စက္တင္ဘာအေရးအခင္းတုန္းကေတာ့ ဆုိင္းဘုတ္နဲ႔မေျပာ။ ေအာ္လံႏွင့္သတိေပးသည္။““ေရွ႕ကို တစ္စင္တီမီတာေလာက္ထပ္တိုးလာရင္ က်ေနာ္တို႔ပစ္ရပါလိမ့္မယ္ခင္ဗ်ား””
လူေတြကလည္း““ေဟး””ခနဲေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး တစ္ေပေလာက္ထပ္တိုးသည္။
““ေနာက္ထပ္ တစ္စင္တီမီတာေလးပဲထပ္တိုးလာရင္ က်ေနာ္တို႔ပစ္ရပါလိမ့္မယ္ခင္ဗ်ား””
““ေဟး….”” တစ္လံေလာက္ထပ္တိုးၾကျပန္သည္။
အဲဒီေတာ့ဘာျဖစ္တုန္း။ ဒီလူေတြက အေျပာသမားသက္သက္မဟုတ္ေတာ့ ေဆာ္တာေပါ့။
““ဖြတ္ေညာင့္.. ဖြတ္ေညာင့္… ဒက္ဒက္..ေပြး..၀ဲ..ညွင္း.. ဒိုင္း…အုန္း”” စသျဖင့္။
အဲဒီေတာ့မွ လူေတြက စီးလာတဲ့ဖိနပ္ေတြအသာခၽြတ္ျပီး–
““ဟယ္.. တကယ္ၾကီးပစ္တယ္ေတာ့””
““ေအးေလ.. ဒို႔က စစ္သားေလးေတြက ခ်စ္စရာေလးေတြဆိုျပီး အားေပးလိုက္ရတာ””
““ဟုတ္ပ ေကာင္မရယ္… တြား…လူခ်ဳိး”” — ဆိုျပီး ဖေနာင့္နဲ႔တင္ပါးတစ္သားတည္းက်ေအာင္ ေျပးၾကေလသည္။
မဂၤလာဒံု-ေမွာ္ဘီဖက္သြားတဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ အုတ္တံတိုင္းၾကီးေတြကာရံထားသည္။ အဲ့ေပၚမွာလည္း စည္းကမ္းခ်က္ေတြေရးထားသည္။
““ဤေနရာအားက်ဳးေက်ာ္၀င္ေရာက္လာပါက ပုဒ္မ၁၄၄အရ ေသနတ္ျဖင့္ပစ္ခတ္အေရးယူျခင္းခံရမည္””ဆိုလား။ အဲ့နားကိုေတာ့ လူမေျပာနဲ႔၊ ေခြးေတြေတာင္ —-
““ေဟ့.. ကိုေအာင္နက္… အဲ့နားကိုမကပ္နဲ႔ေနာ္.. အထဲမွာ မုဆိုးေတြရွိတယ္။ သူတို႔ကလက္ယားေနၾကတာ..အာ၀ု””
““စိတ္ခ်..ကိုဂုတ္က်ား… ကိုယ့္အႏၱရာယ္ကိုယ္သိတယ္… ကိန္..ကိန္”” ဆိုျပီး ေယာင္လို႔ပင္ မကပ္ၾက။ ေကာင္းေလစြ။
ေျမာက္ဥကၠလာပျမိဳ႕နယ္မီးသတ္ရံုးၾကီးက အၾကီးၾကီး။ အသစ္ၾကီး။ အထဲမွာရပ္ထားတဲ့ ကားအနီၾကီးေတြကလည္း ခန္႔ခန္႔ၾကီး။ ရံုးမ်က္ႏွာစာမွာေရးထားတဲ့ စာတန္းၾကီးကလည္း ထင္းထင္းၾကီးနဲ႔ရွင္းရွင္းၾကီး။““ျမန္ျမန္သိ။ ျမန္ျမန္သြား။ ျမန္ျမန္သတ္”” တဲ့။ မ်က္စိထဲမွာ မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕၀င္ေတြက နံပတ္တုတ္ေတြတကားကားနဲ႔ ဆႏၵျပတဲ့လူအုပ္ၾကီးကို လိုက္ရိုက္ေနတာကို ျမင္ေယာင္သြားျပီး ခိြခနဲၾကိတ္ရယ္မိသည္။
စားေသာက္ဆိုင္အ၀ေတြမွာ စာတန္းေလးေတြကပ္သည္။
““အလွဴခံမ၀င္ရ””
အဘြားၾကီးတစ္ေယာက္ တုန္ခ်ိခ်ိျဖင့္၀င္ေရာက္ေတာင္းရမ္းသည္။ ဆိုင္ရွင္ကေအာ္ထုတ္သည္။
““အလွဴခံမ၀င္ရလို႔ေရးထားတာ မျမင္ဘူးလား””
““အဘြားက စာမဖတ္တတ္လို႔ပါကြယ္””။
အဲ့ဒီလိုစာမဖတ္တတ္သူေတြက စည္းကမ္းခ်က္ကိုမသိ။ စာဖတ္တတ္သူေတြကလည္း တမင္မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၾက၏။
““ဤေနရာတြင္ေသးေပါက္ရန္မဟုတ္”” ဟုေရးထားေသာစာတန္းေအာက္မွာ တစ္ေယာက္ကထပ္ျဖည့္ေပးထားသည္။ ““ညာဖက္နားမွာ သြားေပါက္ပါ”” ဟု။တခ်ဳိ႕ကေတာ့ နင့္နင့္နဲနဲေရးသည္။ ““ဒီေနရာမွာ ေခြးမ်ားသာေသးေပါက္ရန္””ဟု။ စာတမ္းကထိေရာက္သလားေတာ့မသိ။ ေခြးေရာလူေရာ လစ္ရင္လစ္သလိုေပါက္ၾကတာပါပဲ။ ေကာင္းေလစြ။
ဟာသေလးတစ္ပုဒ္ၾကားဖူး၏။ ပြဲခင္းထဲမွာဇာတ္ကေနသည္။ မူးေနေသာလူႏွစ္ေယာက္က ဇာတ္ပြဲၾကည့္ခ်င္ၾက၏။ သူတို႔မွာ ပိုက္ဆံကမရွိ။ သို႔ႏွင့္ ဇာတ္ရံုေဘးကထရံကို အေပါက္ေလးေဖာက္ျပီး၀င္ၾကသည္။ရိုးရိုးတိုး၀င္တာမဟုတ္။ ေလးဖက္ေထာက္ျပီး ေနာက္ျပန္ၾကီး ဖင္နဲ႔တိုး၀င္တာျဖစ္သည္။ လံုျခံဳေရးကဓာတ္မီးတ၀င္း၀င္းနဲ႔ေရာက္လာသည္။ သူတို႔ကိုျမင္ေတာ့ အလန္႔တၾကားတား၏။““ေဟ့လူေတြ…. ဒီအေပါက္ကထြက္လို႔မရဘူး.. ျပန္၀င္စမ္း.. ျပန္၀င္စမ္း””ဆိုျပီး အတင္းထိုးထည့္လိုက္သည္။ သူတို႔လည္း ဇာတ္ရံုထဲေအးေဆးေလးေရာက္သြား၏။ ဥာဏ္ထက္ပံုမ်ားေျပာပါတယ္။
သမိုင္းလမ္းဆံုက ဆိုင္ခန္းတစ္ခန္းမွာ စာခ်ိတ္ဖူးသည္။ ““ဆိုင္ခန္းမငွားပါ””တဲ့။ မငွားရင္ေရးစရာလား။ ျပည္လမ္းေပၚက ျခံၾကီးတစ္ျခံေရွ႕မွာ ဗီႏိုင္းၾကီးကပ္ထားသည္။ ““ျခံလံုး၀မေရာင္းပါ””တဲ့။ မေရာင္းရင္ေရးစရာလား။အဲ့လိုေတြျပန္ေမးစရာရွိသည္။ သို႔ေသာ္လည္းသူတို႔က သူတို႔ဒုကၡႏွင့္သူတို႔။ ပြဲစားေတြ။ မ်က္စိက်သူေတြ၏ ေမးခြန္းမ်ားကို ျပန္ျပန္ေျဖေနရတာ ၾကာေတာ့စိတ္ပ်က္လာပံုရသည္။ စာထုတ္ကပ္ထားေတာ့ေအးေရာ။ ေကာင္းေလစြ။
““ခံုျပည့္လွ်င္လူပိုမတင္ပါ””ဆိုျပီး အထူးကားေတြက ပုရြက္ဆိတ္ေတာင္ ေနရာမရ။ ““လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ..တို႔ရန္သူ””ဆိုသည့္စာတန္းေအာက္မွာ ၀န္ထမ္းေတြ အိတ္ေဖာင္းျပီးစိတ္ေျပာင္းေနၾက။ ““မႈခင္းကင္းစင္ရက္သတၱပတ္””ဆိုင္းဘုတ္တင္ျပီးျပီးခ်င္းရဲစ ခန္းမွာ အမႈေတြျပည့္ႏွက္လာ။ မိုးေလ၀သသတင္းေၾကျငာခ်က္ေတြယံုစားျပီး ပင္လယ္လုပ္သားေတြဒုကၡေတြ႕ၾက။ ေဆးလိပ္ဘူးခြံေပၚက ၁၈ႏွစ္မျပည့္သူကိုမေရာင္းရစာတန္းေလးကို ေက်ာင္းသားေလးေတြ မ်က္ကြယ္ျပဳထားၾက။ ““ရထားလက္မွတ္ေမွာင္ခိုေရာင္းခ်သူကိုသတင္းေပးလွ်င္ ဆုေငြတစ္သိန္း””စာတန္းၾကီးခ်ိတ္ျပီး မီးရထား၀န္ထမ္းေတြကပဲ ေမွာင္ခိုေမာင္ေတြျဖစ္ေနၾက။
ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတၾကီးကလည္း ““clean Government””ဟု မိန္႔ခြန္းထဲထည့္ေျပာၾကား။ ျပည္ပမီဒီယာေတြကလည္း ““အဲဒါ…အစိုးရကိုရွင္းလင္းပစ္ပါလို႔ဆိုလိုတာ””ဟု ျပန္ေခ်ပၾက။““တစ္ဖက္ႏိုင္ငံထက္သာလြန္ေသာႏိုင္ငံအျဖစ္သို႔””ဟု ထပ္ေျပာျပန္။ ““ဖာႏိုင္ငံ””ကိုေျပးျမင္ေယာင္မိၾက။ ေမလ၂ရက္ေန႔မွာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕အတြင္း ““မီဒီယာေကာ္နာ””ဆိုတဲ့ ဆိုင္ေတြဖြင့္လွစ္။ ျပန္ၾကားေရး၀န္ၾကီးႏွင့္ ရန္ကုန္၀န္ၾကီးခ်ဳပ္တက္ေရာက္။ တခ်ဳိ႕ေတြကမီဒီယာေကာ္နာ ဆိုတာ မီဒီယာေထာင့္ကန္ေဘာဟု စဥ္းစားေနၾက။
စာတန္းေတြ၊ ေၾကျငာခ်က္ေတြ၊ စည္းကမ္းေတြ……။ က်ေနာ္တို႔ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းထဲမွာ ေန႔တဓူ၀ပလူပ်ံလာေနသည္။ လူမႈဘ၀ခရီးလမ္းမွာ ေစာင့္ထိန္းစရာေတြမ်ားလာေနသည္။ ဟိုဟာလုပ္ခ်င္လည္း မလြတ္လပ္။ ဒီဟာျပဳခ်င္လည္းအဆင္မေျပ။ ကပ္ထားေသာစာတန္းေတြကိုၾကည့္ၾကည့္ျပီး လူကခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ပံုျဖစ္ျဖစ္ေနလာသည္။
ရန္ကုန္က ႏြယ္နီမဂၢဇင္းတိုက္ေလွကားမွာ ကပ္ထားတဲ့စာတန္းေလးကေတာ့ လွပသည္။ ဖတ္ရတာလည္းအဆင္ေျပသည္။ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့အေနအထားေရာက္ေအာင္ ဖန္တီးႏိုင္သည္ဟုထင္သည္။““ဒီေန႔ရာေလးမွာ က်ေနာ္တို႔ အမိႈက္မပစ္ဘူး။ ကြမ္းတံေထြးမေထြးဘူးေနာ္”” တဲ့။ ရိုးရိုးေလး။ ၾကားေနျမင္ေနက်စည္းကမ္းတစ္ရပ္ကို သိမ္ေမြ႕စြာေရးသားထားသည္။
ေရႊေပါက္ကံျမိဳ႕သစ္ထဲက လမ္းခြဆံုကြမ္းယာဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ဒီလိုေလးေရးထားသည္။““ဒီေန႔အေၾကြးမေရာင္းဘူး။ နက္ျဖန္မွေရာင္းမယ္”” တဲ့။ သူေျပာတာလည္း လွသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဖတ္သူေက်နပ္သည္။
ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရခ်မွတ္ေၾကျငာထားသလိုပင္………..““စည္းကမ္းျပည့္၀ေသာ ႏိုင္ငံေတာ္သစ္”” ဆီသို႔ က်ေနာ္တို႔ ခ်ီတက္ေနၾကပါသည္။ ေနရာအႏွံ႔စည္းကမ္းခ်က္ေတြ ျပည့္ႏွက္စြာျဖင့္ေပါ့။ ေကာင္းေလစြ။ ။
ဥကၠာကိုကို
၂.၅.၂၀၁၁
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ငါေသခ့ဲေသာ္….
ငါ့ကိုယ္ငါ သရဏဂံုတင္ထားတဲ့အတြက္ ဘုန္းၾကီးငါးပါးလည္းမလိုပါ
ဥကၠာေရ…အမွ် အမွ် အမွ်လို႔လည္း ေရရြတ္ၾကစရာ မလိုပါ
တတ္စြမ္းသေရြ႕ဒါနေလးေတြ အခြင့္ၾကံဳတိုင္းလုပ္ေနတဲ့အတြက္ ကူးတို႔ခလည္းမလိုပါ
ငါဟာ ငရဲျပည္ေရာ နတ္ျပည္ေရာ ႏွစ္ျပည္စလံုးကိုတစ္လွည့္စီသြားေနမွာျဖစ္တဲ့အတြက္
ေကာင္းရာမြန္ရာ ေရာက္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းၾကစရာလည္းမလိုပါ
ငါ့ကိုယ္ငါလည္း သံေ၀ဂယူထားတယ္
ထို႔အျပင္
မည္သူမဆိုလည္း လာေရာက္သံေ၀ဂယူႏိုင္ပါတယ္။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ရန္ကုန္မွာျဖစ္ပါက ေရေ၀းသုႆန္မွာမီးသၿဂိဳလ္ေပးပါ
ထိန္ပင္က သြားရလာရေ၀းလို႔ပါ
နယ္တစ္နယ္မွာျဖစ္ပါက လူသူတိတ္ဆိတ္တဲ့ သစ္ပင္ရိပ္ေလးမွာ ျမဳပ္ႏွံပါ
ငါ့အုတ္ဂူကို မီးခိုးေရာင္သုတ္ေပးကာ
အုတ္ဂူေဘးမွာ စံပယ္ရံုေလးတစ္ရံုစိုက္ပ်ဳိးေပးပါ
ငါ့အုတ္ဂူဟာ မိုးရာသီဦးစမွာ စံပယ္ရနံ႔နဲ႔ သင္းပ်ံ႕ေနေပမွာ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ငါ့ကို ခ်စ္ခင္ေသာသူမ်ားက လာေရာက္လြမ္းဆြတ္ႏိုင္ပါတယ္
ငါ့ကိုမုန္းတီးေသာသူမ်ားက တံေတြးလာေထြးႏိုင္ပါတယ္
ငါ့စိတ္ဆိုးလိမ့္မွာမဟုတ္ပါ
ငါက စိတ္ဆိုးလည္းခဏပါကြာ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ငါ့ရဲ႕အနီးဆံုးသူငယ္ခ်င္းတစ္စုက ငါ့အေလာင္းကိုထမ္းၾကပါ
အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူတို႔ဟာ အရက္ကေလးတစ္ေထြေထြျဖစ္ေနလိမ့္မွာ
ငိုေၾကြးေနရွာမယ့္ ငါ့အေမ
ငါ့မိတ္ေဆြအမ်ဳိးသမီးမ်ားက အားေပးႏွစ္သိမ့္ ေဖးမၾကပါေလ
ေက်ာင္းတက္ေနဆဲငါ့ညီႏွစ္ေကာင္က စိုးရိမ္အားငယ္ေနရွာမွာ
ငါ့ကိုသင္ခန္းစာယူျပီး လိမ္မာၾကဖို႔ေျပာေပးပါကြာ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ငါ့ကိုသတိရေၾကာင္းကဗ်ာရွည္ တခ်ဳိ႕ေတြေရးၾကမွာ
ငါဘယ္ေလာက္ဆိုးသြမ္းခဲ့ေၾကာင္း အမွတ္တရေတြ တခ်ဳိ႕ေတြစျမံဳ႕ျပန္ၾကမွာ
ဂ်ာနယ္ကလည္း ၀မ္းနည္းေၾကကြဲျခင္းစာတစ္ေၾကာင္းကို
တစ္လက္မနဲ႔တစ္ေကာ္လံေလာက္ ထည့္လိမ့္မွာ
ငါတကယ္ေသသြားျပီျဖစ္ေၾကာင္း ပို႔စ္တစ္ခုကို
ငါ့ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ ငါ့ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ႏုတ္စ္မွာ တင္ေပးပါ
ပတ္စ္၀ါ့ကေတာ့ ငါ့ဒိုင္ယာရီထဲမွာေရးသြင္းခဲ့ေလမွာ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ငါနဲ႔သက္ဆိုင္သမွ် မိတ္ေဆြအ၀၀တို႔ လာေရာက္ၾကပါ
ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္ငါနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတြ႕ၾကပါ
ေနာက္ဘ၀တစ္ခုခုရဲ႕ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထပ္မံေတြ႕ၾကမယ္ေလကြာ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ငါ့အေလာင္းမွာ လည္ကတံုးအက်ၤ ီျဖဴနဲ႔ ရခိုင္ပုဆိုးေလး၀တ္ေပးပါ
ဦးေခါင္းမွာ ပန္းေရာင္ရိုးရာေခါင္းပတ္စကို ပတ္ေပးပါ
ေနာက္ဘ၀ေတြမွာလည္း အာရကန္ႏိုင္ငံေတာ္မွာပဲ ျပန္၀င္စားခ်င္ပါတယ္
ပင္လယ္နဲ႔ရိုးမေတာင္တန္း၊ သဇင္ပန္းတို႔ကို ငါသိပ္ခ်စ္လို႔ပါကြယ္။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
အေမစုကို ပထမဆံုးနဲ႔ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္အေလးျပဳသြားေၾကာင္း ေျပာေပးပါ
အက်ဥ္းက်ေနသူတို႔ က်န္းမာဖို႔ရာ ဆုေတာင္းခဲ့ေၾကာင္း ေျပာေပးပါ
ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္
ငါ့အေလာင္းထက္မွာ ခြပ္ေဒါင္းအလံအနီရဲရဲကို လႊမ္းျခံဳေပးပါ
ငါဟာ ႏိုင္ငံေရးသမားမဟုတ္ေသာ္လည္း
ခြပ္ေဒါင္းေတြကို သိပ္ခ်စ္တတ္လို႔ပါပဲ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
သံတြဲ၊ ဟသၤတ၊ တြံေတးနဲ႔ မႏၱေလးျမိဳ႕တို႔ကို သတင္းပို႔လိုက္ပါ
ျပီးေတာ့….
ႏွင္းေတြက်ေနမယ့္ ႏိုင္ငံတစ္ခုဆီ သတင္းပို႔ေပးၾကပါ
ငါ့ႏွလံုးသားကို လႈပ္ကိုင္ခဲ့သူတခ်ဳိ႕ အဲ့ဒီမွာ ကိန္း၀ပ္ခဲ့လို႔ဗ်ာ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ငါ့အိမ္က စာအုပ္စာတမ္းေတြကို စာၾကည့္တိုက္ေတြဆီလွဴေပးပါ
ငါေရးသားဆဲစာတခ်ဳိ႕ကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လက္စသတ္ေပးပါ
ျပီးရင္ အားလံုးကိုမီးရွဳိ႕လိုက္ပါကြာ
ျပီးရင္ ျပီးတာပဲ မဟုတ္လားဗ်ာ။
ငါေရးထားတဲ့ လံုးခ်င္း၀တၳဳတခ်ဳိ႕ကို ထုတ္ေ၀သူတခ်ဳိ႕ထံေရာင္းခ်ပါ
သူတို႔တိုက္ကစာေရးဆရာတစ္ေယာက္အတြက္ ရွဲဒိုးစာအုပ္အျဖစ္အသံုး၀င္ေစမွာ
ရသေလာက္စာမူခေလးကို မိဘမဲ့ကေလးေတြဆီပို႔ေပးပါ
ဟိုး…ေရွးေရွးတုန္းက
ျမန္မာဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတာ္ၾကီးဆိုတဲ့အရပ္ေဒသမွာ
ေမာင္ဥကၠာဆိုတဲ့လူငယ္ေလးတစ္ဦးရွိသတဲ့…အစခ်ီကာ
ရယ္ေမာစရာပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ ကေလးေတြကိုေျပာျပပါ
ငါဟာ ဘ၀ကိုေပ်ာ္ရႊင္စြာေနထိုင္ဖို႔ၾကိဳးစားခဲ့တာ
ဆင္းရဲဒုကၡမွန္သမွ် မ်က္ရည္မက်ေမ့ေပ်ာက္တတ္တာ
စစေနာက္ေနာက္နဲ႔ ေလာကၾကီးကို ကန္႔လန္႔ျမင္တာကလြဲလို႔
ဘယ္သူ႔အေပၚမွ မေကာင္းၾကံတဲ့စိတ္မထားခဲ့တာ
သူတို႔ေလးေတြကို ေပးသိပါေစကြာ။
မေအာင္ျမင္ခင္ ငါေသသြားတဲ့အတြက္
ငါ့သူငယ္ခ်င္းသတင္းသမားတခ်ဳိ႕က နာက်ည္းေနၾကေလမွာ
ငါေသတဲ့အေၾကာင္းဟာ
သတင္းတစ္ပုဒ္နဲ႔ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္လုပ္လို႔မရေသးတာမို႔လို႔ပါ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ကဗ်ာေရးတဲ့ ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးကို ဆက္ဆက္ပင့္ေပးပါ
အဲ့ဒီဘုန္းၾကီးဟာ ငါထမင္းငတ္ေနစဥ္ကာလမွာ
ငါ့ကိုဆြမ္းခံေကၽြးဖူးခဲ့တဲ့ ထမင္းရွင္ျဖစ္ေလတာ။
ငါေသခဲ့ေသာ္…
ငါ့နာေရးမွာ ငါလုပ္ဖူးသမွ် ဂုဏ္ပုဒ္ေတြကိုတန္းစီထည့္ေပးပါ
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါမရွက္ပါဘူးကြာ
ငါဟာ သတင္းေထာက္နဲ႔ ကဗ်ာဆရာမျဖစ္ခင္တုန္းက
တံငါသည္၊ ထင္းခုတ္သမား၊ အရက္ေရာင္းသူ
ဘီယာဆိုင္စားပြဲထိုးနဲ႔ ပန္းရံေနာက္လိုက္လုပ္ခဲ့ဖူးလို႔ပါ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ဘယ္သူမွ မ်က္ရည္က်တာ မေတြ႕ခ်င္ပါ
ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြက ဗံုေတြဆိုင္းေတြငွားတီးၾကပါ
ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ ပညာမ်ဳိးစံုတီးေခါက္မိသူေတြပဲကြာ
““ေဟးလားကြယ္ေမာင္ရို႔””တစ္ပိုဒ္ေလာက္ေအာ္ျပီး
ေအာင္ေမာင္းေျခထိုးေလးတစ္ကြက္ေလာက္ကကာ
ငါ့အေလာင္းကို တြန္းယူသြားၾကပါ။
သိပ္မၾကာခင္မိနစ္ပိုင္းမွာ
ဘာမွမဟုတ္တဲ့ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ရုပ္ခႏၶာဟာ
မီးခိုးနဲ႔ ျပာမႈန္ေတြအျဖစ္ ကူးေျပာင္းသြားေလေတာ့မွာ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ငါဟာ အသက္၀ိညာဥ္ကင္းမဲ့စြာ
တစ္ေနရာရာကေန သင္တို႔ကို ၾကည့္ကာ
ေသျခင္းတရားကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ရြတ္ဆိုဖြဲ႕ႏြဲ႕ေနေလမွာ။ ။
ဥကၠာကိုကို
၁.၅.၂၀၁၁
က်ေနာ္ငယ္ငယ္တုန္းက ပင္လယ္စပ္နားအုန္းျခံၾကီးထဲမွာ ေနထိုင္ခဲ့ပါသည္။ ထိုစဥ္က အေဖက တစ္မ်ဳိးလံုးႏွင့္အေစးမကပ္။ ျခံ၀မွာ ““ေဆြမ်ဳိးနဲ႔ေခြးမလာရ””ဟူ၍ သစ္သားျပားေပၚ ထံုးျဖဴသုတ္ေရးကပ္ထားသည္။ တစ္ရြာလံုးက ေဆြမ်ဳိးေတြက မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ျခံနားကို ေျခဦးပင္မလွည့္။ လွည့္လာသူကိုလည္း အေဖက ဓားႏွင့္တစ္ဖံု၊ ေလးခြႏွင့္တစ္မ်ဳိး ေမာင္းထုတ္ေလ့ရွိသည္။ ေဆြမ်ဳိးေတြက စာကပ္ထားေသာေၾကာင့္မလာၾကေသာ္လည္း ေခြးေတြကေတာ့ ေန႔စဥ္ အလာမပ်က္ၾက။ အေဖေရးထားသည့္စာကိုလည္း ဂရုမစိုက္ၾက။ က်ေနာ့္မ်က္ႏွာႏွင့္ပင္ ပံုမွန္အတိုင္း သည္းခံ၀င္ထြက္ေနၾကျမဲျဖစ္သည္။
ၾကီးလာေတာ့ က်ေနာ့္မ်က္စိထဲမွာ စာေတြကိုေတြ႕လာရသည္။ စာေတြဆိုတာက လမ္းေဘးမွာ၊ သစ္ပင္စည္မွာ၊ လမ္းဆံုလမ္းခြေတြမွာ၊ အေဆာက္အဦေရွ႕ေတြမွာ ကပ္ထားေသာ ေၾကျငာခ်က္လိုလို။ သတိေပးစာလိုလို စာမ်ားပင္ျဖစ္သည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြက စည္းကမ္းခ်က္ထုတ္ရတာ သိပ္သေဘာက်ၾကသူေတြျဖစ္သည္။ ေနရာတိုင္းလိုလိုမွာ စာတန္းေလးမ်ားလုိက္ကပ္ၾကသည္။ သူေတာင္းစားက ကပ္သည္။ လက္ေဆာ့သူကကပ္သည္။ အစိုးရက ကပ္သည္။သက္ဆိုင္ရာက ကပ္သည္။ အဲသလို လူေပါင္းစံုက စာေပါင္းစံုကို ေနရာေပါင္းစံုမွာ ေလွ်ာက္ကပ္ထားၾကတာ ေတြ႕ရမည္ျဖစ္သည္။
ေနရာတိုင္းမွာေတြ႕ဖူးပါမည္။ ““ကြမ္းမစားရ၊ ေဆးလိပ္မေသာက္ရ”” စသျဖင့္။ လုိက္နာသူကခပ္ရွားရွားပင္။ က်ေနာ္လည္းအလံုးစံုလိုက္နာသူမဟုတ္ပါ။ လူထဲကလူတစ္ေယာက္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံသားထဲက ျမန္မာႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည့္အတြက္ခပ္ေပါ့ေပါ့ပင္မလိုက္နာပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံသားအားလံုးကို သိမ္းက်ဳံးမဆိုလိုပါ။ စည္းကမ္းကိုတိက်စြာ လိုက္နာၾကသူေတြအမ်ားၾကီးရွိပါသည္။ က်ေနာ္ဆိုလိုတာက တခ်ဳိ႕ေသာ အမ်ားအျပားကိုျဖစ္သည္။ (ရႈပ္သြားသလိုပဲ)။
စည္းကမ္းမ်ားစြာ၊ စာရြက္ေပါင္းမ်ားစြာ လူျမင္ကြင္းေရွ႕ထြက္ေပၚလာရျခင္းမွာ စည္းကမ္းမဲ့သူေတြ မ်ားလာေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ လူရွိန္ေအာင္လက္ေဆာ့သူေတြမ်ားလာတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ထိုစာမ်ားတြင္ ရသေလးေတြလည္းပါေနတာကိုလည္း ေတြ႕ျမင္ရသည္။ တခ်ဳိ႕စာေတြက ဖတ္ျပီးျပံဳးရသည္။ တခ်ဳိ႕စာေတြက ရယ္ေမာရသည္။ တခ်ဳိ႕က မခံခ်ိမခံသာျဖစ္ေစရသည္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ေဒါသထြက္စရာျဖစ္ရသည္။ အဲဒီလိုေလးေတြေပါ့။
က်ေနာ္တို႔ျမိဳ႕ကေလးရဲ႕ ခရိုင္ေဆးရံုဧည့္ေဆာင္ထဲမွာ ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုကိုေတြ႕ဖူးသည္။““ႏိုင္ငံေတာ္၏ လွ်ဳိ႕၀ွက္အက္ဥပေဒကို တိက်စြာလိုက္နာပါ””ဟူ၍ျဖစ္၏။ အဲဒီေအာက္က ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုထပ္လာသည္။ ““ေဆးလိပ္မေသာက္ရ”” တဲ့။ အဲဒီေတာ့ ရုတ္တရက္ၾကည့္ပါက ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕လွ်ဳိ႕၀ွက္အက္ဥပေဒဆိုတာ ေဆးလိပ္မေသာက္ေစျခင္းကိုဆိုလိုသည္ဟု အေတြးေပါက္ရသည္။ တိက်စြာလိုက္နာသင့္သည္ဟု ခံယူျပီး အျပင္မွာပဲထြက္ေသာက္လိုက္သည္။
သစ္ေတာ၀န္ၾကီးဌာနက သစ္ေတာၾကိဳး၀ိုင္းမ်ားတြင္ကပ္ထားေသာ ဆုိင္းဘုတ္ငယ္မ်ားကို ျမင္ဖူးၾကမည္။ ““သစ္တစ္ပင္ခုတ္၊ ေထာင္သံုးႏွစ္””တဲ့။ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ထဲမွာ ပါခဲ့ေသာကာတြန္းတစ္ပုဒ္ကိုသတိရသြားသည္။ ကာတြန္းဆရာနာမည္ေတာ့ေမ့ေနျပီ။ သူတင္ျပထားတာ သိပ္ထိမိသည္။““သစ္တစ္ပင္ခုတ္ေထာင္သံုးႏွစ္တဲ့… တစ္ေတာလံုးခုတ္ေတာ့ သူေဌးျဖစ္ေရာ””ဟူ၍။ ကဲ… ဘယ္ေလာက္လွသလဲ။ သေရာ္မႈေလးထဲမွာ စဥ္းစားစရာေတြ အမ်ားၾကီးပါလာသည္။
ေခတ္မွီဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္ေသာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေဟာင္းၾကီးက ရုပ္ရွင္ရံုေတြထဲမွာေတာင္ ဇာတ္ကားမစတင္မီ ““ႏိုင္ငံေတာ္အလံအားအေလးျပဳပါ””ဆိုသည့္စာတန္းေပၚလာခ်ိန္မွ ာ ေနရာကမထၾကသူေတြ ဒုနဲ႔ေဒး။ အရင္ကေတာ့ သိပ္မသိသာ။ ခုလို သံုးေရာင္ျခယ္အလံသစ္ ေျပာင္းလဲလိုက္တဲ့ကာလေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ပိုဆိုးကေရာ။ တုတ္တုတ္ပင္မလႈပ္ၾက(တုတ္တုတ္ကမလႈပ္ဘူးဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာပါလိမ့္?)။ ““ဟင္.. စာထဲမွာသင္ရတဲ့အလံလည္းမဟုတ္ဘူး… အာဖရိကန္အလံၾကီး””ဟု ၀ိုးတ၀ါးတားအၾကည့္မ်ားျဖင့္ပင္ထိုင္ၾကည့္ေနၾကေလ၏။
သတင္းတစ္ပုဒ္ဖတ္ဖူးသည္။ အိမ္နီးခ်င္းထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ရုပ္ရွင္ျပစဥ္ ႏိုင္ငံေတာ္အလံအားအေလးမျပဳဘဲ ထိုင္ေနသူတစ္ဦးအား ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္လိုက္ေသာသတင္းျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တို႔ဆီမွာေတာ့ အဲ့လိုမလုပ္။ ေထာင္မဆံ့မွာစိုးလို႔ျဖစ္မည္။ ေကာင္းေလစြ။
““ေဆးလိပ္မေသာက္ရ”” ဆိုသည့္ ကားေပၚကစာတန္းေအာက္မွာ ယာဥ္ေမာင္းသူတစ္ဖြာ၊ စပယ္ယာတစ္ဖြာျဖင့္ ျငိမ့္ေနၾကတာကိုလည္းေတြ႕ဖူးၾကမည္။““ကြမ္းတံေတြးမေထြးရ”” ဆိုသည့္ဆိုင္းဘုတ္ကေလးခမ်ာ ကြမ္းတံေတြးမ်ားျဖင့္ ၾကဲပက္ခံထားရသည္ကို ေတြ႕ဖူးၾကမည္။““အမႈိက္မပစ္ရ”” ဆိုသည့္ ဆိုင္းဘုတ္ကေလးယိုင္နဲ႔နဲ႔က အမႈိက္ပံုၾကီးၾကားမွ သနားစဖြယ္ထိုးထြက္ေနသည္ကို ျမင္ဖူးၾကမည္။အေၾကာင္းျပခ်က္အရာမွာလည္း က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံသားေတြက မရိုးေပ။ ျမန္မာစကားကလည္း ခပ္ရႈပ္ရႈပ္ဆိုေတာ့ သိပ္အဆင္ေျပေနၾကသည္။အမႈိက္မပစ္ရ ဆိုေသာေၾကာင့္ မပစ္ၾက။ အသာအယာပင္ စနစ္တက်စုပံုၾကသည္။ ခ်စ္စရာ့ဓေလ့ေလးေတြေပါ့ေလ။
ဆူးေလမီးပြိဳင့္မွာ ““လမ္းျဖတ္မကူးရ””ဆိုသည့္ဆိုင္းဘုတ္ကို ခပ္တည္တည္ခြကာ အတင္းျဖတ္ကူးေနၾကသူေတြကို ေမာ္ေတာ္ပီကယ္မမေလးေတြ ခရာကိုတရႊီးရႊီးကုန္းမႈတ္ျပီး လိုက္လိုက္တားေနၾကရရွာသည္။ဒါေတာင္ ““ဟင္..မျမင္ဘူးထင္တာ…. ဒီဟာမေတြ ဘယ္ေခ်ာင္ကေခ်ာင္းေနၾကလဲမသိဘူး””ဟု ပြစိပြစိေရရြတ္တာခံၾကရေသးသည္။တခ်ဳိ႕ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ေတြကိုလည္းေတြ႕ဖူးသည္။ သူတို႔ကေတာ့ စာတန္းေတြ ဆိုင္းဘုတ္ေတြကို အယံုအၾကည္မရွိေသာ သေကၤတ၀ါဒီေတြျဖစ္သည္။ ဘာစာတန္းမွမလုိ။ သတိေပးစရာလည္းမလို။ သူတို႔ရွိေနသည့္ေနရာနားမွာ ေရသန္႔ဘူးတစ္လံုးကိုျမင္သာထင္သာရွိေအာင္ ခ်ေထာင္ထားသည္။ အဲဒါဆိုရင္ လိုင္းကားသမားေတြနားလည္ေပေတာ့။ ေရသန္႔ဘူးရွိတဲ့ေနရာတည့္တည့္ကို ပိုက္ဆံေခါက္ေလးပစ္ခဲ့ေပေတာ့။ ကိုကိုေမာ္ေတာ္ပီကယ္ေလးက လွည့္ပင္မၾကည့္။ သူမသိသလိုနဲ႔ ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္သည္။သူေမြးထားတဲ့တပည့္ခ်ာတိတ္ေလးတစ္ေယာက္က ေျပးေကာက္ျပီးစုထားရသည္။ အဲ့ဒီလုိ နားလည္မႈသေကၤတနဲ႔ လုပ္ၾကသည္။ ေကာင္းေလစြ။
စက္တင္ဘာအေရးအခင္းတုန္းကေတာ့ ဆုိင္းဘုတ္နဲ႔မေျပာ။ ေအာ္လံႏွင့္သတိေပးသည္။““ေရွ႕ကို တစ္စင္တီမီတာေလာက္ထပ္တိုးလာရင္ က်ေနာ္တို႔ပစ္ရပါလိမ့္မယ္ခင္ဗ်ား””
လူေတြကလည္း““ေဟး””ခနဲေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး တစ္ေပေလာက္ထပ္တိုးသည္။
““ေနာက္ထပ္ တစ္စင္တီမီတာေလးပဲထပ္တိုးလာရင္ က်ေနာ္တို႔ပစ္ရပါလိမ့္မယ္ခင္ဗ်ား””
““ေဟး….”” တစ္လံေလာက္ထပ္တိုးၾကျပန္သည္။
အဲဒီေတာ့ဘာျဖစ္တုန္း။ ဒီလူေတြက အေျပာသမားသက္သက္မဟုတ္ေတာ့ ေဆာ္တာေပါ့။
““ဖြတ္ေညာင့္.. ဖြတ္ေညာင့္… ဒက္ဒက္..ေပြး..၀ဲ..ညွင္း.. ဒိုင္း…အုန္း”” စသျဖင့္။
အဲဒီေတာ့မွ လူေတြက စီးလာတဲ့ဖိနပ္ေတြအသာခၽြတ္ျပီး–
““ဟယ္.. တကယ္ၾကီးပစ္တယ္ေတာ့””
““ေအးေလ.. ဒို႔က စစ္သားေလးေတြက ခ်စ္စရာေလးေတြဆိုျပီး အားေပးလိုက္ရတာ””
““ဟုတ္ပ ေကာင္မရယ္… တြား…လူခ်ဳိး”” — ဆိုျပီး ဖေနာင့္နဲ႔တင္ပါးတစ္သားတည္းက်ေအာင္ ေျပးၾကေလသည္။
မဂၤလာဒံု-ေမွာ္ဘီဖက္သြားတဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ အုတ္တံတိုင္းၾကီးေတြကာရံထားသည္။ အဲ့ေပၚမွာလည္း စည္းကမ္းခ်က္ေတြေရးထားသည္။
““ဤေနရာအားက်ဳးေက်ာ္၀င္ေရာက္လာပါက ပုဒ္မ၁၄၄အရ ေသနတ္ျဖင့္ပစ္ခတ္အေရးယူျခင္းခံရမည္””ဆိုလား။ အဲ့နားကိုေတာ့ လူမေျပာနဲ႔၊ ေခြးေတြေတာင္ —-
““ေဟ့.. ကိုေအာင္နက္… အဲ့နားကိုမကပ္နဲ႔ေနာ္.. အထဲမွာ မုဆိုးေတြရွိတယ္။ သူတို႔ကလက္ယားေနၾကတာ..အာ၀ု””
““စိတ္ခ်..ကိုဂုတ္က်ား… ကိုယ့္အႏၱရာယ္ကိုယ္သိတယ္… ကိန္..ကိန္”” ဆိုျပီး ေယာင္လို႔ပင္ မကပ္ၾက။ ေကာင္းေလစြ။
ေျမာက္ဥကၠလာပျမိဳ႕နယ္မီးသတ္ရံုးၾကီးက အၾကီးၾကီး။ အသစ္ၾကီး။ အထဲမွာရပ္ထားတဲ့ ကားအနီၾကီးေတြကလည္း ခန္႔ခန္႔ၾကီး။ ရံုးမ်က္ႏွာစာမွာေရးထားတဲ့ စာတန္းၾကီးကလည္း ထင္းထင္းၾကီးနဲ႔ရွင္းရွင္းၾကီး။““ျမန္ျမန္သိ။ ျမန္ျမန္သြား။ ျမန္ျမန္သတ္”” တဲ့။ မ်က္စိထဲမွာ မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕၀င္ေတြက နံပတ္တုတ္ေတြတကားကားနဲ႔ ဆႏၵျပတဲ့လူအုပ္ၾကီးကို လိုက္ရိုက္ေနတာကို ျမင္ေယာင္သြားျပီး ခိြခနဲၾကိတ္ရယ္မိသည္။
စားေသာက္ဆိုင္အ၀ေတြမွာ စာတန္းေလးေတြကပ္သည္။
““အလွဴခံမ၀င္ရ””
အဘြားၾကီးတစ္ေယာက္ တုန္ခ်ိခ်ိျဖင့္၀င္ေရာက္ေတာင္းရမ္းသည္။ ဆိုင္ရွင္ကေအာ္ထုတ္သည္။
““အလွဴခံမ၀င္ရလို႔ေရးထားတာ မျမင္ဘူးလား””
““အဘြားက စာမဖတ္တတ္လို႔ပါကြယ္””။
အဲ့ဒီလိုစာမဖတ္တတ္သူေတြက စည္းကမ္းခ်က္ကိုမသိ။ စာဖတ္တတ္သူေတြကလည္း တမင္မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၾက၏။
““ဤေနရာတြင္ေသးေပါက္ရန္မဟုတ္”” ဟုေရးထားေသာစာတန္းေအာက္မွာ တစ္ေယာက္ကထပ္ျဖည့္ေပးထားသည္။ ““ညာဖက္နားမွာ သြားေပါက္ပါ”” ဟု။တခ်ဳိ႕ကေတာ့ နင့္နင့္နဲနဲေရးသည္။ ““ဒီေနရာမွာ ေခြးမ်ားသာေသးေပါက္ရန္””ဟု။ စာတမ္းကထိေရာက္သလားေတာ့မသိ။ ေခြးေရာလူေရာ လစ္ရင္လစ္သလိုေပါက္ၾကတာပါပဲ။ ေကာင္းေလစြ။
ဟာသေလးတစ္ပုဒ္ၾကားဖူး၏။ ပြဲခင္းထဲမွာဇာတ္ကေနသည္။ မူးေနေသာလူႏွစ္ေယာက္က ဇာတ္ပြဲၾကည့္ခ်င္ၾက၏။ သူတို႔မွာ ပိုက္ဆံကမရွိ။ သို႔ႏွင့္ ဇာတ္ရံုေဘးကထရံကို အေပါက္ေလးေဖာက္ျပီး၀င္ၾကသည္။ရိုးရိုးတိုး၀င္တာမဟုတ္။ ေလးဖက္ေထာက္ျပီး ေနာက္ျပန္ၾကီး ဖင္နဲ႔တိုး၀င္တာျဖစ္သည္။ လံုျခံဳေရးကဓာတ္မီးတ၀င္း၀င္းနဲ႔ေရာက္လာသည္။ သူတို႔ကိုျမင္ေတာ့ အလန္႔တၾကားတား၏။““ေဟ့လူေတြ…. ဒီအေပါက္ကထြက္လို႔မရဘူး.. ျပန္၀င္စမ္း.. ျပန္၀င္စမ္း””ဆိုျပီး အတင္းထိုးထည့္လိုက္သည္။ သူတို႔လည္း ဇာတ္ရံုထဲေအးေဆးေလးေရာက္သြား၏။ ဥာဏ္ထက္ပံုမ်ားေျပာပါတယ္။
သမိုင္းလမ္းဆံုက ဆိုင္ခန္းတစ္ခန္းမွာ စာခ်ိတ္ဖူးသည္။ ““ဆိုင္ခန္းမငွားပါ””တဲ့။ မငွားရင္ေရးစရာလား။ ျပည္လမ္းေပၚက ျခံၾကီးတစ္ျခံေရွ႕မွာ ဗီႏိုင္းၾကီးကပ္ထားသည္။ ““ျခံလံုး၀မေရာင္းပါ””တဲ့။ မေရာင္းရင္ေရးစရာလား။အဲ့လိုေတြျပန္ေမးစရာရွိသည္။ သို႔ေသာ္လည္းသူတို႔က သူတို႔ဒုကၡႏွင့္သူတို႔။ ပြဲစားေတြ။ မ်က္စိက်သူေတြ၏ ေမးခြန္းမ်ားကို ျပန္ျပန္ေျဖေနရတာ ၾကာေတာ့စိတ္ပ်က္လာပံုရသည္။ စာထုတ္ကပ္ထားေတာ့ေအးေရာ။ ေကာင္းေလစြ။
““ခံုျပည့္လွ်င္လူပိုမတင္ပါ””ဆိုျပီး အထူးကားေတြက ပုရြက္ဆိတ္ေတာင္ ေနရာမရ။ ““လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ..တို႔ရန္သူ””ဆိုသည့္စာတန္းေအာက္မွာ ၀န္ထမ္းေတြ အိတ္ေဖာင္းျပီးစိတ္ေျပာင္းေနၾက။ ““မႈခင္းကင္းစင္ရက္သတၱပတ္””ဆိုင္းဘုတ္တင္ျပီးျပီးခ်င္းရဲစ ခန္းမွာ အမႈေတြျပည့္ႏွက္လာ။ မိုးေလ၀သသတင္းေၾကျငာခ်က္ေတြယံုစားျပီး ပင္လယ္လုပ္သားေတြဒုကၡေတြ႕ၾက။ ေဆးလိပ္ဘူးခြံေပၚက ၁၈ႏွစ္မျပည့္သူကိုမေရာင္းရစာတန္းေလးကို ေက်ာင္းသားေလးေတြ မ်က္ကြယ္ျပဳထားၾက။ ““ရထားလက္မွတ္ေမွာင္ခိုေရာင္းခ်သူကိုသတင္းေပးလွ်င္ ဆုေငြတစ္သိန္း””စာတန္းၾကီးခ်ိတ္ျပီး မီးရထား၀န္ထမ္းေတြကပဲ ေမွာင္ခိုေမာင္ေတြျဖစ္ေနၾက။
ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတၾကီးကလည္း ““clean Government””ဟု မိန္႔ခြန္းထဲထည့္ေျပာၾကား။ ျပည္ပမီဒီယာေတြကလည္း ““အဲဒါ…အစိုးရကိုရွင္းလင္းပစ္ပါလို႔ဆိုလိုတာ””ဟု ျပန္ေခ်ပၾက။““တစ္ဖက္ႏိုင္ငံထက္သာလြန္ေသာႏိုင္ငံအျဖစ္သို႔””ဟု ထပ္ေျပာျပန္။ ““ဖာႏိုင္ငံ””ကိုေျပးျမင္ေယာင္မိၾက။ ေမလ၂ရက္ေန႔မွာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕အတြင္း ““မီဒီယာေကာ္နာ””ဆိုတဲ့ ဆိုင္ေတြဖြင့္လွစ္။ ျပန္ၾကားေရး၀န္ၾကီးႏွင့္ ရန္ကုန္၀န္ၾကီးခ်ဳပ္တက္ေရာက္။ တခ်ဳိ႕ေတြကမီဒီယာေကာ္နာ ဆိုတာ မီဒီယာေထာင့္ကန္ေဘာဟု စဥ္းစားေနၾက။
စာတန္းေတြ၊ ေၾကျငာခ်က္ေတြ၊ စည္းကမ္းေတြ……။ က်ေနာ္တို႔ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းထဲမွာ ေန႔တဓူ၀ပလူပ်ံလာေနသည္။ လူမႈဘ၀ခရီးလမ္းမွာ ေစာင့္ထိန္းစရာေတြမ်ားလာေနသည္။ ဟိုဟာလုပ္ခ်င္လည္း မလြတ္လပ္။ ဒီဟာျပဳခ်င္လည္းအဆင္မေျပ။ ကပ္ထားေသာစာတန္းေတြကိုၾကည့္ၾကည့္ျပီး လူကခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ပံုျဖစ္ျဖစ္ေနလာသည္။
ရန္ကုန္က ႏြယ္နီမဂၢဇင္းတိုက္ေလွကားမွာ ကပ္ထားတဲ့စာတန္းေလးကေတာ့ လွပသည္။ ဖတ္ရတာလည္းအဆင္ေျပသည္။ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့အေနအထားေရာက္ေအာင္ ဖန္တီးႏိုင္သည္ဟုထင္သည္။““ဒီေန႔ရာေလးမွာ က်ေနာ္တို႔ အမိႈက္မပစ္ဘူး။ ကြမ္းတံေထြးမေထြးဘူးေနာ္”” တဲ့။ ရိုးရိုးေလး။ ၾကားေနျမင္ေနက်စည္းကမ္းတစ္ရပ္ကို သိမ္ေမြ႕စြာေရးသားထားသည္။
ေရႊေပါက္ကံျမိဳ႕သစ္ထဲက လမ္းခြဆံုကြမ္းယာဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ဒီလိုေလးေရးထားသည္။““ဒီေန႔အေၾကြးမေရာင္းဘူး။ နက္ျဖန္မွေရာင္းမယ္”” တဲ့။ သူေျပာတာလည္း လွသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဖတ္သူေက်နပ္သည္။
ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရခ်မွတ္ေၾကျငာထားသလိုပင္………..““စည္းကမ္းျပည့္၀ေသာ ႏိုင္ငံေတာ္သစ္”” ဆီသို႔ က်ေနာ္တို႔ ခ်ီတက္ေနၾကပါသည္။ ေနရာအႏွံ႔စည္းကမ္းခ်က္ေတြ ျပည့္ႏွက္စြာျဖင့္ေပါ့။ ေကာင္းေလစြ။ ။
ဥကၠာကိုကို
၂.၅.၂၀၁၁
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ငါေသခ့ဲေသာ္….
ငါ့ကိုယ္ငါ သရဏဂံုတင္ထားတဲ့အတြက္ ဘုန္းၾကီးငါးပါးလည္းမလိုပါ
ဥကၠာေရ…အမွ် အမွ် အမွ်လို႔လည္း ေရရြတ္ၾကစရာ မလိုပါ
တတ္စြမ္းသေရြ႕ဒါနေလးေတြ အခြင့္ၾကံဳတိုင္းလုပ္ေနတဲ့အတြက္ ကူးတို႔ခလည္းမလိုပါ
ငါဟာ ငရဲျပည္ေရာ နတ္ျပည္ေရာ ႏွစ္ျပည္စလံုးကိုတစ္လွည့္စီသြားေနမွာျဖစ္တဲ့အတြက္
ေကာင္းရာမြန္ရာ ေရာက္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းၾကစရာလည္းမလိုပါ
ငါ့ကိုယ္ငါလည္း သံေ၀ဂယူထားတယ္
ထို႔အျပင္
မည္သူမဆိုလည္း လာေရာက္သံေ၀ဂယူႏိုင္ပါတယ္။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ရန္ကုန္မွာျဖစ္ပါက ေရေ၀းသုႆန္မွာမီးသၿဂိဳလ္ေပးပါ
ထိန္ပင္က သြားရလာရေ၀းလို႔ပါ
နယ္တစ္နယ္မွာျဖစ္ပါက လူသူတိတ္ဆိတ္တဲ့ သစ္ပင္ရိပ္ေလးမွာ ျမဳပ္ႏွံပါ
ငါ့အုတ္ဂူကို မီးခိုးေရာင္သုတ္ေပးကာ
အုတ္ဂူေဘးမွာ စံပယ္ရံုေလးတစ္ရံုစိုက္ပ်ဳိးေပးပါ
ငါ့အုတ္ဂူဟာ မိုးရာသီဦးစမွာ စံပယ္ရနံ႔နဲ႔ သင္းပ်ံ႕ေနေပမွာ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ငါ့ကို ခ်စ္ခင္ေသာသူမ်ားက လာေရာက္လြမ္းဆြတ္ႏိုင္ပါတယ္
ငါ့ကိုမုန္းတီးေသာသူမ်ားက တံေတြးလာေထြးႏိုင္ပါတယ္
ငါ့စိတ္ဆိုးလိမ့္မွာမဟုတ္ပါ
ငါက စိတ္ဆိုးလည္းခဏပါကြာ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ငါ့ရဲ႕အနီးဆံုးသူငယ္ခ်င္းတစ္စုက ငါ့အေလာင္းကိုထမ္းၾကပါ
အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူတို႔ဟာ အရက္ကေလးတစ္ေထြေထြျဖစ္ေနလိမ့္မွာ
ငိုေၾကြးေနရွာမယ့္ ငါ့အေမ
ငါ့မိတ္ေဆြအမ်ဳိးသမီးမ်ားက အားေပးႏွစ္သိမ့္ ေဖးမၾကပါေလ
ေက်ာင္းတက္ေနဆဲငါ့ညီႏွစ္ေကာင္က စိုးရိမ္အားငယ္ေနရွာမွာ
ငါ့ကိုသင္ခန္းစာယူျပီး လိမ္မာၾကဖို႔ေျပာေပးပါကြာ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ငါ့ကိုသတိရေၾကာင္းကဗ်ာရွည္ တခ်ဳိ႕ေတြေရးၾကမွာ
ငါဘယ္ေလာက္ဆိုးသြမ္းခဲ့ေၾကာင္း အမွတ္တရေတြ တခ်ဳိ႕ေတြစျမံဳ႕ျပန္ၾကမွာ
ဂ်ာနယ္ကလည္း ၀မ္းနည္းေၾကကြဲျခင္းစာတစ္ေၾကာင္းကို
တစ္လက္မနဲ႔တစ္ေကာ္လံေလာက္ ထည့္လိမ့္မွာ
ငါတကယ္ေသသြားျပီျဖစ္ေၾကာင္း ပို႔စ္တစ္ခုကို
ငါ့ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ ငါ့ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ႏုတ္စ္မွာ တင္ေပးပါ
ပတ္စ္၀ါ့ကေတာ့ ငါ့ဒိုင္ယာရီထဲမွာေရးသြင္းခဲ့ေလမွာ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ငါနဲ႔သက္ဆိုင္သမွ် မိတ္ေဆြအ၀၀တို႔ လာေရာက္ၾကပါ
ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္ငါနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတြ႕ၾကပါ
ေနာက္ဘ၀တစ္ခုခုရဲ႕ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထပ္မံေတြ႕ၾကမယ္ေလကြာ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ငါ့အေလာင္းမွာ လည္ကတံုးအက်ၤ ီျဖဴနဲ႔ ရခိုင္ပုဆိုးေလး၀တ္ေပးပါ
ဦးေခါင္းမွာ ပန္းေရာင္ရိုးရာေခါင္းပတ္စကို ပတ္ေပးပါ
ေနာက္ဘ၀ေတြမွာလည္း အာရကန္ႏိုင္ငံေတာ္မွာပဲ ျပန္၀င္စားခ်င္ပါတယ္
ပင္လယ္နဲ႔ရိုးမေတာင္တန္း၊ သဇင္ပန္းတို႔ကို ငါသိပ္ခ်စ္လို႔ပါကြယ္။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
အေမစုကို ပထမဆံုးနဲ႔ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္အေလးျပဳသြားေၾကာင္း ေျပာေပးပါ
အက်ဥ္းက်ေနသူတို႔ က်န္းမာဖို႔ရာ ဆုေတာင္းခဲ့ေၾကာင္း ေျပာေပးပါ
ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္
ငါ့အေလာင္းထက္မွာ ခြပ္ေဒါင္းအလံအနီရဲရဲကို လႊမ္းျခံဳေပးပါ
ငါဟာ ႏိုင္ငံေရးသမားမဟုတ္ေသာ္လည္း
ခြပ္ေဒါင္းေတြကို သိပ္ခ်စ္တတ္လို႔ပါပဲ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
သံတြဲ၊ ဟသၤတ၊ တြံေတးနဲ႔ မႏၱေလးျမိဳ႕တို႔ကို သတင္းပို႔လိုက္ပါ
ျပီးေတာ့….
ႏွင္းေတြက်ေနမယ့္ ႏိုင္ငံတစ္ခုဆီ သတင္းပို႔ေပးၾကပါ
ငါ့ႏွလံုးသားကို လႈပ္ကိုင္ခဲ့သူတခ်ဳိ႕ အဲ့ဒီမွာ ကိန္း၀ပ္ခဲ့လို႔ဗ်ာ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ငါ့အိမ္က စာအုပ္စာတမ္းေတြကို စာၾကည့္တိုက္ေတြဆီလွဴေပးပါ
ငါေရးသားဆဲစာတခ်ဳိ႕ကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လက္စသတ္ေပးပါ
ျပီးရင္ အားလံုးကိုမီးရွဳိ႕လိုက္ပါကြာ
ျပီးရင္ ျပီးတာပဲ မဟုတ္လားဗ်ာ။
ငါေရးထားတဲ့ လံုးခ်င္း၀တၳဳတခ်ဳိ႕ကို ထုတ္ေ၀သူတခ်ဳိ႕ထံေရာင္းခ်ပါ
သူတို႔တိုက္ကစာေရးဆရာတစ္ေယာက္အတြက္ ရွဲဒိုးစာအုပ္အျဖစ္အသံုး၀င္ေစမွာ
ရသေလာက္စာမူခေလးကို မိဘမဲ့ကေလးေတြဆီပို႔ေပးပါ
ဟိုး…ေရွးေရွးတုန္းက
ျမန္မာဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတာ္ၾကီးဆိုတဲ့အရပ္ေဒသမွာ
ေမာင္ဥကၠာဆိုတဲ့လူငယ္ေလးတစ္ဦးရွိသတဲ့…အစခ်ီကာ
ရယ္ေမာစရာပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ ကေလးေတြကိုေျပာျပပါ
ငါဟာ ဘ၀ကိုေပ်ာ္ရႊင္စြာေနထိုင္ဖို႔ၾကိဳးစားခဲ့တာ
ဆင္းရဲဒုကၡမွန္သမွ် မ်က္ရည္မက်ေမ့ေပ်ာက္တတ္တာ
စစေနာက္ေနာက္နဲ႔ ေလာကၾကီးကို ကန္႔လန္႔ျမင္တာကလြဲလို႔
ဘယ္သူ႔အေပၚမွ မေကာင္းၾကံတဲ့စိတ္မထားခဲ့တာ
သူတို႔ေလးေတြကို ေပးသိပါေစကြာ။
မေအာင္ျမင္ခင္ ငါေသသြားတဲ့အတြက္
ငါ့သူငယ္ခ်င္းသတင္းသမားတခ်ဳိ႕က နာက်ည္းေနၾကေလမွာ
ငါေသတဲ့အေၾကာင္းဟာ
သတင္းတစ္ပုဒ္နဲ႔ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္လုပ္လို႔မရေသးတာမို႔လို႔ပါ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ကဗ်ာေရးတဲ့ ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးကို ဆက္ဆက္ပင့္ေပးပါ
အဲ့ဒီဘုန္းၾကီးဟာ ငါထမင္းငတ္ေနစဥ္ကာလမွာ
ငါ့ကိုဆြမ္းခံေကၽြးဖူးခဲ့တဲ့ ထမင္းရွင္ျဖစ္ေလတာ။
ငါေသခဲ့ေသာ္…
ငါ့နာေရးမွာ ငါလုပ္ဖူးသမွ် ဂုဏ္ပုဒ္ေတြကိုတန္းစီထည့္ေပးပါ
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါမရွက္ပါဘူးကြာ
ငါဟာ သတင္းေထာက္နဲ႔ ကဗ်ာဆရာမျဖစ္ခင္တုန္းက
တံငါသည္၊ ထင္းခုတ္သမား၊ အရက္ေရာင္းသူ
ဘီယာဆိုင္စားပြဲထိုးနဲ႔ ပန္းရံေနာက္လိုက္လုပ္ခဲ့ဖူးလို႔ပါ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ဘယ္သူမွ မ်က္ရည္က်တာ မေတြ႕ခ်င္ပါ
ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြက ဗံုေတြဆိုင္းေတြငွားတီးၾကပါ
ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ ပညာမ်ဳိးစံုတီးေခါက္မိသူေတြပဲကြာ
““ေဟးလားကြယ္ေမာင္ရို႔””တစ္ပိုဒ္ေလာက္ေအာ္ျပီး
ေအာင္ေမာင္းေျခထိုးေလးတစ္ကြက္ေလာက္ကကာ
ငါ့အေလာင္းကို တြန္းယူသြားၾကပါ။
သိပ္မၾကာခင္မိနစ္ပိုင္းမွာ
ဘာမွမဟုတ္တဲ့ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ရုပ္ခႏၶာဟာ
မီးခိုးနဲ႔ ျပာမႈန္ေတြအျဖစ္ ကူးေျပာင္းသြားေလေတာ့မွာ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ငါဟာ အသက္၀ိညာဥ္ကင္းမဲ့စြာ
တစ္ေနရာရာကေန သင္တို႔ကို ၾကည့္ကာ
ေသျခင္းတရားကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ရြတ္ဆိုဖြဲ႕ႏြဲ႕ေနေလမွာ။ ။
ဥကၠာကိုကို
၁.၅.၂၀၁၁
က်ေနာ္ငယ္ငယ္တုန္းက ပင္လယ္စပ္နားအုန္းျခံၾကီးထဲမွာ ေနထိုင္ခဲ့ပါသည္။ ထိုစဥ္က အေဖက တစ္မ်ဳိးလံုးႏွင့္အေစးမကပ္။ ျခံ၀မွာ ““ေဆြမ်ဳိးနဲ႔ေခြးမလာရ””ဟူ၍ သစ္သားျပားေပၚ ထံုးျဖဴသုတ္ေရးကပ္ထားသည္။ တစ္ရြာလံုးက ေဆြမ်ဳိးေတြက မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ျခံနားကို ေျခဦးပင္မလွည့္။ လွည့္လာသူကိုလည္း အေဖက ဓားႏွင့္တစ္ဖံု၊ ေလးခြႏွင့္တစ္မ်ဳိး ေမာင္းထုတ္ေလ့ရွိသည္။ ေဆြမ်ဳိးေတြက စာကပ္ထားေသာေၾကာင့္မလာၾကေသာ္လည္း ေခြးေတြကေတာ့ ေန႔စဥ္ အလာမပ်က္ၾက။ အေဖေရးထားသည့္စာကိုလည္း ဂရုမစိုက္ၾက။ က်ေနာ့္မ်က္ႏွာႏွင့္ပင္ ပံုမွန္အတိုင္း သည္းခံ၀င္ထြက္ေနၾကျမဲျဖစ္သည္။
ၾကီးလာေတာ့ က်ေနာ့္မ်က္စိထဲမွာ စာေတြကိုေတြ႕လာရသည္။ စာေတြဆိုတာက လမ္းေဘးမွာ၊ သစ္ပင္စည္မွာ၊ လမ္းဆံုလမ္းခြေတြမွာ၊ အေဆာက္အဦေရွ႕ေတြမွာ ကပ္ထားေသာ ေၾကျငာခ်က္လိုလို။ သတိေပးစာလိုလို စာမ်ားပင္ျဖစ္သည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြက စည္းကမ္းခ်က္ထုတ္ရတာ သိပ္သေဘာက်ၾကသူေတြျဖစ္သည္။ ေနရာတိုင္းလိုလိုမွာ စာတန္းေလးမ်ားလုိက္ကပ္ၾကသည္။ သူေတာင္းစားက ကပ္သည္။ လက္ေဆာ့သူကကပ္သည္။ အစိုးရက ကပ္သည္။သက္ဆိုင္ရာက ကပ္သည္။ အဲသလို လူေပါင္းစံုက စာေပါင္းစံုကို ေနရာေပါင္းစံုမွာ ေလွ်ာက္ကပ္ထားၾကတာ ေတြ႕ရမည္ျဖစ္သည္။
ေနရာတိုင္းမွာေတြ႕ဖူးပါမည္။ ““ကြမ္းမစားရ၊ ေဆးလိပ္မေသာက္ရ”” စသျဖင့္။ လုိက္နာသူကခပ္ရွားရွားပင္။ က်ေနာ္လည္းအလံုးစံုလိုက္နာသူမဟုတ္ပါ။ လူထဲကလူတစ္ေယာက္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံသားထဲက ျမန္မာႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည့္အတြက္ခပ္ေပါ့ေပါ့ပင္မလိုက္နာပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံသားအားလံုးကို သိမ္းက်ဳံးမဆိုလိုပါ။ စည္းကမ္းကိုတိက်စြာ လိုက္နာၾကသူေတြအမ်ားၾကီးရွိပါသည္။ က်ေနာ္ဆိုလိုတာက တခ်ဳိ႕ေသာ အမ်ားအျပားကိုျဖစ္သည္။ (ရႈပ္သြားသလိုပဲ)။
စည္းကမ္းမ်ားစြာ၊ စာရြက္ေပါင္းမ်ားစြာ လူျမင္ကြင္းေရွ႕ထြက္ေပၚလာရျခင္းမွာ စည္းကမ္းမဲ့သူေတြ မ်ားလာေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ လူရွိန္ေအာင္လက္ေဆာ့သူေတြမ်ားလာတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ထိုစာမ်ားတြင္ ရသေလးေတြလည္းပါေနတာကိုလည္း ေတြ႕ျမင္ရသည္။ တခ်ဳိ႕စာေတြက ဖတ္ျပီးျပံဳးရသည္။ တခ်ဳိ႕စာေတြက ရယ္ေမာရသည္။ တခ်ဳိ႕က မခံခ်ိမခံသာျဖစ္ေစရသည္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ေဒါသထြက္စရာျဖစ္ရသည္။ အဲဒီလိုေလးေတြေပါ့။
က်ေနာ္တို႔ျမိဳ႕ကေလးရဲ႕ ခရိုင္ေဆးရံုဧည့္ေဆာင္ထဲမွာ ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုကိုေတြ႕ဖူးသည္။““ႏိုင္ငံေတာ္၏ လွ်ဳိ႕၀ွက္အက္ဥပေဒကို တိက်စြာလိုက္နာပါ””ဟူ၍ျဖစ္၏။ အဲဒီေအာက္က ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုထပ္လာသည္။ ““ေဆးလိပ္မေသာက္ရ”” တဲ့။ အဲဒီေတာ့ ရုတ္တရက္ၾကည့္ပါက ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕လွ်ဳိ႕၀ွက္အက္ဥပေဒဆိုတာ ေဆးလိပ္မေသာက္ေစျခင္းကိုဆိုလိုသည္ဟု အေတြးေပါက္ရသည္။ တိက်စြာလိုက္နာသင့္သည္ဟု ခံယူျပီး အျပင္မွာပဲထြက္ေသာက္လိုက္သည္။
သစ္ေတာ၀န္ၾကီးဌာနက သစ္ေတာၾကိဳး၀ိုင္းမ်ားတြင္ကပ္ထားေသာ ဆုိင္းဘုတ္ငယ္မ်ားကို ျမင္ဖူးၾကမည္။ ““သစ္တစ္ပင္ခုတ္၊ ေထာင္သံုးႏွစ္””တဲ့။ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ထဲမွာ ပါခဲ့ေသာကာတြန္းတစ္ပုဒ္ကိုသတိရသြားသည္။ ကာတြန္းဆရာနာမည္ေတာ့ေမ့ေနျပီ။ သူတင္ျပထားတာ သိပ္ထိမိသည္။““သစ္တစ္ပင္ခုတ္ေထာင္သံုးႏွစ္တဲ့… တစ္ေတာလံုးခုတ္ေတာ့ သူေဌးျဖစ္ေရာ””ဟူ၍။ ကဲ… ဘယ္ေလာက္လွသလဲ။ သေရာ္မႈေလးထဲမွာ စဥ္းစားစရာေတြ အမ်ားၾကီးပါလာသည္။
ေခတ္မွီဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္ေသာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေဟာင္းၾကီးက ရုပ္ရွင္ရံုေတြထဲမွာေတာင္ ဇာတ္ကားမစတင္မီ ““ႏိုင္ငံေတာ္အလံအားအေလးျပဳပါ””ဆိုသည့္စာတန္းေပၚလာခ်ိန္မွ ာ ေနရာကမထၾကသူေတြ ဒုနဲ႔ေဒး။ အရင္ကေတာ့ သိပ္မသိသာ။ ခုလို သံုးေရာင္ျခယ္အလံသစ္ ေျပာင္းလဲလိုက္တဲ့ကာလေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ပိုဆိုးကေရာ။ တုတ္တုတ္ပင္မလႈပ္ၾက(တုတ္တုတ္ကမလႈပ္ဘူးဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာပါလိမ့္?)။ ““ဟင္.. စာထဲမွာသင္ရတဲ့အလံလည္းမဟုတ္ဘူး… အာဖရိကန္အလံၾကီး””ဟု ၀ိုးတ၀ါးတားအၾကည့္မ်ားျဖင့္ပင္ထိုင္ၾကည့္ေနၾကေလ၏။
သတင္းတစ္ပုဒ္ဖတ္ဖူးသည္။ အိမ္နီးခ်င္းထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ရုပ္ရွင္ျပစဥ္ ႏိုင္ငံေတာ္အလံအားအေလးမျပဳဘဲ ထိုင္ေနသူတစ္ဦးအား ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္လိုက္ေသာသတင္းျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တို႔ဆီမွာေတာ့ အဲ့လိုမလုပ္။ ေထာင္မဆံ့မွာစိုးလို႔ျဖစ္မည္။ ေကာင္းေလစြ။
““ေဆးလိပ္မေသာက္ရ”” ဆိုသည့္ ကားေပၚကစာတန္းေအာက္မွာ ယာဥ္ေမာင္းသူတစ္ဖြာ၊ စပယ္ယာတစ္ဖြာျဖင့္ ျငိမ့္ေနၾကတာကိုလည္းေတြ႕ဖူးၾကမည္။““ကြမ္းတံေတြးမေထြးရ”” ဆိုသည့္ဆိုင္းဘုတ္ကေလးခမ်ာ ကြမ္းတံေတြးမ်ားျဖင့္ ၾကဲပက္ခံထားရသည္ကို ေတြ႕ဖူးၾကမည္။““အမႈိက္မပစ္ရ”” ဆိုသည့္ ဆိုင္းဘုတ္ကေလးယိုင္နဲ႔နဲ႔က အမႈိက္ပံုၾကီးၾကားမွ သနားစဖြယ္ထိုးထြက္ေနသည္ကို ျမင္ဖူးၾကမည္။အေၾကာင္းျပခ်က္အရာမွာလည္း က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံသားေတြက မရိုးေပ။ ျမန္မာစကားကလည္း ခပ္ရႈပ္ရႈပ္ဆိုေတာ့ သိပ္အဆင္ေျပေနၾကသည္။အမႈိက္မပစ္ရ ဆိုေသာေၾကာင့္ မပစ္ၾက။ အသာအယာပင္ စနစ္တက်စုပံုၾကသည္။ ခ်စ္စရာ့ဓေလ့ေလးေတြေပါ့ေလ။
ဆူးေလမီးပြိဳင့္မွာ ““လမ္းျဖတ္မကူးရ””ဆိုသည့္ဆိုင္းဘုတ္ကို ခပ္တည္တည္ခြကာ အတင္းျဖတ္ကူးေနၾကသူေတြကို ေမာ္ေတာ္ပီကယ္မမေလးေတြ ခရာကိုတရႊီးရႊီးကုန္းမႈတ္ျပီး လိုက္လိုက္တားေနၾကရရွာသည္။ဒါေတာင္ ““ဟင္..မျမင္ဘူးထင္တာ…. ဒီဟာမေတြ ဘယ္ေခ်ာင္ကေခ်ာင္းေနၾကလဲမသိဘူး””ဟု ပြစိပြစိေရရြတ္တာခံၾကရေသးသည္။တခ်ဳိ႕ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ေတြကိုလည္းေတြ႕ဖူးသည္။ သူတို႔ကေတာ့ စာတန္းေတြ ဆိုင္းဘုတ္ေတြကို အယံုအၾကည္မရွိေသာ သေကၤတ၀ါဒီေတြျဖစ္သည္။ ဘာစာတန္းမွမလုိ။ သတိေပးစရာလည္းမလို။ သူတို႔ရွိေနသည့္ေနရာနားမွာ ေရသန္႔ဘူးတစ္လံုးကိုျမင္သာထင္သာရွိေအာင္ ခ်ေထာင္ထားသည္။ အဲဒါဆိုရင္ လိုင္းကားသမားေတြနားလည္ေပေတာ့။ ေရသန္႔ဘူးရွိတဲ့ေနရာတည့္တည့္ကို ပိုက္ဆံေခါက္ေလးပစ္ခဲ့ေပေတာ့။ ကိုကိုေမာ္ေတာ္ပီကယ္ေလးက လွည့္ပင္မၾကည့္။ သူမသိသလိုနဲ႔ ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္သည္။သူေမြးထားတဲ့တပည့္ခ်ာတိတ္ေလးတစ္ေယာက္က ေျပးေကာက္ျပီးစုထားရသည္။ အဲ့ဒီလုိ နားလည္မႈသေကၤတနဲ႔ လုပ္ၾကသည္။ ေကာင္းေလစြ။
စက္တင္ဘာအေရးအခင္းတုန္းကေတာ့ ဆုိင္းဘုတ္နဲ႔မေျပာ။ ေအာ္လံႏွင့္သတိေပးသည္။““ေရွ႕ကို တစ္စင္တီမီတာေလာက္ထပ္တိုးလာရင္ က်ေနာ္တို႔ပစ္ရပါလိမ့္မယ္ခင္ဗ်ား””
လူေတြကလည္း““ေဟး””ခနဲေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး တစ္ေပေလာက္ထပ္တိုးသည္။
““ေနာက္ထပ္ တစ္စင္တီမီတာေလးပဲထပ္တိုးလာရင္ က်ေနာ္တို႔ပစ္ရပါလိမ့္မယ္ခင္ဗ်ား””
““ေဟး….”” တစ္လံေလာက္ထပ္တိုးၾကျပန္သည္။
အဲဒီေတာ့ဘာျဖစ္တုန္း။ ဒီလူေတြက အေျပာသမားသက္သက္မဟုတ္ေတာ့ ေဆာ္တာေပါ့။
““ဖြတ္ေညာင့္.. ဖြတ္ေညာင့္… ဒက္ဒက္..ေပြး..၀ဲ..ညွင္း.. ဒိုင္း…အုန္း”” စသျဖင့္။
အဲဒီေတာ့မွ လူေတြက စီးလာတဲ့ဖိနပ္ေတြအသာခၽြတ္ျပီး–
““ဟယ္.. တကယ္ၾကီးပစ္တယ္ေတာ့””
““ေအးေလ.. ဒို႔က စစ္သားေလးေတြက ခ်စ္စရာေလးေတြဆိုျပီး အားေပးလိုက္ရတာ””
““ဟုတ္ပ ေကာင္မရယ္… တြား…လူခ်ဳိး”” — ဆိုျပီး ဖေနာင့္နဲ႔တင္ပါးတစ္သားတည္းက်ေအာင္ ေျပးၾကေလသည္။
မဂၤလာဒံု-ေမွာ္ဘီဖက္သြားတဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ အုတ္တံတိုင္းၾကီးေတြကာရံထားသည္။ အဲ့ေပၚမွာလည္း စည္းကမ္းခ်က္ေတြေရးထားသည္။
““ဤေနရာအားက်ဳးေက်ာ္၀င္ေရာက္လာပါက ပုဒ္မ၁၄၄အရ ေသနတ္ျဖင့္ပစ္ခတ္အေရးယူျခင္းခံရမည္””ဆိုလား။ အဲ့နားကိုေတာ့ လူမေျပာနဲ႔၊ ေခြးေတြေတာင္ —-
““ေဟ့.. ကိုေအာင္နက္… အဲ့နားကိုမကပ္နဲ႔ေနာ္.. အထဲမွာ မုဆိုးေတြရွိတယ္။ သူတို႔ကလက္ယားေနၾကတာ..အာ၀ု””
““စိတ္ခ်..ကိုဂုတ္က်ား… ကိုယ့္အႏၱရာယ္ကိုယ္သိတယ္… ကိန္..ကိန္”” ဆိုျပီး ေယာင္လို႔ပင္ မကပ္ၾက။ ေကာင္းေလစြ။
ေျမာက္ဥကၠလာပျမိဳ႕နယ္မီးသတ္ရံုးၾကီးက အၾကီးၾကီး။ အသစ္ၾကီး။ အထဲမွာရပ္ထားတဲ့ ကားအနီၾကီးေတြကလည္း ခန္႔ခန္႔ၾကီး။ ရံုးမ်က္ႏွာစာမွာေရးထားတဲ့ စာတန္းၾကီးကလည္း ထင္းထင္းၾကီးနဲ႔ရွင္းရွင္းၾကီး။““ျမန္ျမန္သိ။ ျမန္ျမန္သြား။ ျမန္ျမန္သတ္”” တဲ့။ မ်က္စိထဲမွာ မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕၀င္ေတြက နံပတ္တုတ္ေတြတကားကားနဲ႔ ဆႏၵျပတဲ့လူအုပ္ၾကီးကို လိုက္ရိုက္ေနတာကို ျမင္ေယာင္သြားျပီး ခိြခနဲၾကိတ္ရယ္မိသည္။
စားေသာက္ဆိုင္အ၀ေတြမွာ စာတန္းေလးေတြကပ္သည္။
““အလွဴခံမ၀င္ရ””
အဘြားၾကီးတစ္ေယာက္ တုန္ခ်ိခ်ိျဖင့္၀င္ေရာက္ေတာင္းရမ္းသည္။ ဆိုင္ရွင္ကေအာ္ထုတ္သည္။
““အလွဴခံမ၀င္ရလို႔ေရးထားတာ မျမင္ဘူးလား””
““အဘြားက စာမဖတ္တတ္လို႔ပါကြယ္””။
အဲ့ဒီလိုစာမဖတ္တတ္သူေတြက စည္းကမ္းခ်က္ကိုမသိ။ စာဖတ္တတ္သူေတြကလည္း တမင္မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၾက၏။
““ဤေနရာတြင္ေသးေပါက္ရန္မဟုတ္”” ဟုေရးထားေသာစာတန္းေအာက္မွာ တစ္ေယာက္ကထပ္ျဖည့္ေပးထားသည္။ ““ညာဖက္နားမွာ သြားေပါက္ပါ”” ဟု။တခ်ဳိ႕ကေတာ့ နင့္နင့္နဲနဲေရးသည္။ ““ဒီေနရာမွာ ေခြးမ်ားသာေသးေပါက္ရန္””ဟု။ စာတမ္းကထိေရာက္သလားေတာ့မသိ။ ေခြးေရာလူေရာ လစ္ရင္လစ္သလိုေပါက္ၾကတာပါပဲ။ ေကာင္းေလစြ။
ဟာသေလးတစ္ပုဒ္ၾကားဖူး၏။ ပြဲခင္းထဲမွာဇာတ္ကေနသည္။ မူးေနေသာလူႏွစ္ေယာက္က ဇာတ္ပြဲၾကည့္ခ်င္ၾက၏။ သူတို႔မွာ ပိုက္ဆံကမရွိ။ သို႔ႏွင့္ ဇာတ္ရံုေဘးကထရံကို အေပါက္ေလးေဖာက္ျပီး၀င္ၾကသည္။ရိုးရိုးတိုး၀င္တာမဟုတ္။ ေလးဖက္ေထာက္ျပီး ေနာက္ျပန္ၾကီး ဖင္နဲ႔တိုး၀င္တာျဖစ္သည္။ လံုျခံဳေရးကဓာတ္မီးတ၀င္း၀င္းနဲ႔ေရာက္လာသည္။ သူတို႔ကိုျမင္ေတာ့ အလန္႔တၾကားတား၏။““ေဟ့လူေတြ…. ဒီအေပါက္ကထြက္လို႔မရဘူး.. ျပန္၀င္စမ္း.. ျပန္၀င္စမ္း””ဆိုျပီး အတင္းထိုးထည့္လိုက္သည္။ သူတို႔လည္း ဇာတ္ရံုထဲေအးေဆးေလးေရာက္သြား၏။ ဥာဏ္ထက္ပံုမ်ားေျပာပါတယ္။
သမိုင္းလမ္းဆံုက ဆိုင္ခန္းတစ္ခန္းမွာ စာခ်ိတ္ဖူးသည္။ ““ဆိုင္ခန္းမငွားပါ””တဲ့။ မငွားရင္ေရးစရာလား။ ျပည္လမ္းေပၚက ျခံၾကီးတစ္ျခံေရွ႕မွာ ဗီႏိုင္းၾကီးကပ္ထားသည္။ ““ျခံလံုး၀မေရာင္းပါ””တဲ့။ မေရာင္းရင္ေရးစရာလား။အဲ့လိုေတြျပန္ေမးစရာရွိသည္။ သို႔ေသာ္လည္းသူတို႔က သူတို႔ဒုကၡႏွင့္သူတို႔။ ပြဲစားေတြ။ မ်က္စိက်သူေတြ၏ ေမးခြန္းမ်ားကို ျပန္ျပန္ေျဖေနရတာ ၾကာေတာ့စိတ္ပ်က္လာပံုရသည္။ စာထုတ္ကပ္ထားေတာ့ေအးေရာ။ ေကာင္းေလစြ။
““ခံုျပည့္လွ်င္လူပိုမတင္ပါ””ဆိုျပီး အထူးကားေတြက ပုရြက္ဆိတ္ေတာင္ ေနရာမရ။ ““လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ..တို႔ရန္သူ””ဆိုသည့္စာတန္းေအာက္မွာ ၀န္ထမ္းေတြ အိတ္ေဖာင္းျပီးစိတ္ေျပာင္းေနၾက။ ““မႈခင္းကင္းစင္ရက္သတၱပတ္””ဆိုင္းဘုတ္တင္ျပီးျပီးခ်င္းရဲစ ခန္းမွာ အမႈေတြျပည့္ႏွက္လာ။ မိုးေလ၀သသတင္းေၾကျငာခ်က္ေတြယံုစားျပီး ပင္လယ္လုပ္သားေတြဒုကၡေတြ႕ၾက။ ေဆးလိပ္ဘူးခြံေပၚက ၁၈ႏွစ္မျပည့္သူကိုမေရာင္းရစာတန္းေလးကို ေက်ာင္းသားေလးေတြ မ်က္ကြယ္ျပဳထားၾက။ ““ရထားလက္မွတ္ေမွာင္ခိုေရာင္းခ်သူကိုသတင္းေပးလွ်င္ ဆုေငြတစ္သိန္း””စာတန္းၾကီးခ်ိတ္ျပီး မီးရထား၀န္ထမ္းေတြကပဲ ေမွာင္ခိုေမာင္ေတြျဖစ္ေနၾက။
ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတၾကီးကလည္း ““clean Government””ဟု မိန္႔ခြန္းထဲထည့္ေျပာၾကား။ ျပည္ပမီဒီယာေတြကလည္း ““အဲဒါ…အစိုးရကိုရွင္းလင္းပစ္ပါလို႔ဆိုလိုတာ””ဟု ျပန္ေခ်ပၾက။““တစ္ဖက္ႏိုင္ငံထက္သာလြန္ေသာႏိုင္ငံအျဖစ္သို႔””ဟု ထပ္ေျပာျပန္။ ““ဖာႏိုင္ငံ””ကိုေျပးျမင္ေယာင္မိၾက။ ေမလ၂ရက္ေန႔မွာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕အတြင္း ““မီဒီယာေကာ္နာ””ဆိုတဲ့ ဆိုင္ေတြဖြင့္လွစ္။ ျပန္ၾကားေရး၀န္ၾကီးႏွင့္ ရန္ကုန္၀န္ၾကီးခ်ဳပ္တက္ေရာက္။ တခ်ဳိ႕ေတြကမီဒီယာေကာ္နာ ဆိုတာ မီဒီယာေထာင့္ကန္ေဘာဟု စဥ္းစားေနၾက။
စာတန္းေတြ၊ ေၾကျငာခ်က္ေတြ၊ စည္းကမ္းေတြ……။ က်ေနာ္တို႔ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းထဲမွာ ေန႔တဓူ၀ပလူပ်ံလာေနသည္။ လူမႈဘ၀ခရီးလမ္းမွာ ေစာင့္ထိန္းစရာေတြမ်ားလာေနသည္။ ဟိုဟာလုပ္ခ်င္လည္း မလြတ္လပ္။ ဒီဟာျပဳခ်င္လည္းအဆင္မေျပ။ ကပ္ထားေသာစာတန္းေတြကိုၾကည့္ၾကည့္ျပီး လူကခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ပံုျဖစ္ျဖစ္ေနလာသည္။
ရန္ကုန္က ႏြယ္နီမဂၢဇင္းတိုက္ေလွကားမွာ ကပ္ထားတဲ့စာတန္းေလးကေတာ့ လွပသည္။ ဖတ္ရတာလည္းအဆင္ေျပသည္။ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့အေနအထားေရာက္ေအာင္ ဖန္တီးႏိုင္သည္ဟုထင္သည္။““ဒီေန႔ရာေလးမွာ က်ေနာ္တို႔ အမိႈက္မပစ္ဘူး။ ကြမ္းတံေထြးမေထြးဘူးေနာ္”” တဲ့။ ရိုးရိုးေလး။ ၾကားေနျမင္ေနက်စည္းကမ္းတစ္ရပ္ကို သိမ္ေမြ႕စြာေရးသားထားသည္။
ေရႊေပါက္ကံျမိဳ႕သစ္ထဲက လမ္းခြဆံုကြမ္းယာဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ဒီလိုေလးေရးထားသည္။““ဒီေန႔အေၾကြးမေရာင္းဘူး။ နက္ျဖန္မွေရာင္းမယ္”” တဲ့။ သူေျပာတာလည္း လွသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဖတ္သူေက်နပ္သည္။
ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရခ်မွတ္ေၾကျငာထားသလိုပင္………..““စည္းကမ္းျပည့္၀ေသာ ႏိုင္ငံေတာ္သစ္”” ဆီသို႔ က်ေနာ္တို႔ ခ်ီတက္ေနၾကပါသည္။ ေနရာအႏွံ႔စည္းကမ္းခ်က္ေတြ ျပည့္ႏွက္စြာျဖင့္ေပါ့။ ေကာင္းေလစြ။ ။
ဥကၠာကိုကို
၂.၅.၂၀၁၁
က်ေနာ္ႏွင့္စည္းကမ္းမ်ား
က်ေနာ္ငယ္ငယ္တုန္းက ပင္လယ္စပ္နားအုန္းျခံၾကီးထဲမွာ ေနထိုင္ခဲ့ပါသည္။ ထိုစဥ္က အေဖက တစ္မ်ဳိးလံုးႏွင့္အေစးမကပ္။ ျခံ၀မွာ ““ေဆြမ်ဳိးနဲ႔ေခြးမလာရ””ဟူ၍ သစ္သားျပားေပၚ ထံုးျဖဴသုတ္ေရးကပ္ထားသည္။
တစ္ရြာလံုးက ေဆြမ်ဳိးေတြက မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ျခံနားကို ေျခဦးပင္မလွည့္။ လွည့္လာသူကိုလည္း အေဖက ဓားႏွင့္တစ္ဖံု၊ ေလးခြႏွင့္တစ္မ်ဳိး ေမာင္းထုတ္ေလ့ရွိသည္။ ေဆြမ်ဳိးေတြက စာကပ္ထားေသာေၾကာင့္မလာၾကေသာ္လည္း ေခြးေတြကေတာ့ ေန႔စဥ္ အလာမပ်က္ၾက။ အေဖေရးထားသည့္စာကိုလည္း ဂရုမစိုက္ၾက။ က်ေနာ့္မ်က္ႏွာႏွင့္ပင္ ပံုမွန္အတိုင္း သည္းခံ၀င္ထြက္ေနၾကျမဲျဖစ္သည္။
ၾကီးလာေတာ့ က်ေနာ့္မ်က္စိထဲမွာ စာေတြကိုေတြ႕လာရသည္။ စာေတြဆိုတာက လမ္းေဘးမွာ၊ သစ္ပင္စည္မွာ၊ လမ္းဆံုလမ္းခြေတြမွာ၊ အေဆာက္အဦေရွ႕ေတြမွာ ကပ္ထားေသာ ေၾကျငာခ်က္လိုလို။ သတိေပးစာလိုလို ာမ်ားပင္ျဖစ္သည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြက စည္းကမ္းခ်က္ထုတ္ရတာ သိပ္သေဘာက်ၾကသူေတြျဖစ္သည္။ ေနရာတိုင္းလိုလိုမွာ စာတန္းေလးမ်ားလုိက္ကပ္ၾကသည္။ သူေတာင္းစားက ကပ္သည္။ လက္ေဆာ့သူကကပ္သည္။ အစိုးရက ကပ္သည္။
သက္ဆိုင္ရာက ကပ္သည္။ အဲသလို လူေပါင္းစံုက စာေပါင္းစံုကို ေနရာေပါင္းစံုမွာ ေလွ်ာက္ကပ္ထားၾကတာ ေတြ႕ရမည္ျဖစ္သည္။
ေနရာတိုင္းမွာေတြ႕ဖူးပါမည္။ ““ကြမ္းမစားရ၊ ေဆးလိပ္မေသာက္ရ”” စသျဖင့္။ လုိက္နာသူကခပ္ရွားရွားပင္။ က်ေနာ္လည္းအလံုးစံုလိုက္နာသူမဟုတ္ပါ။ လူထဲကလူတစ္ေယာက္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံသားထဲက ျမန္မာႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည့္အတြက္ခပ္ေပါ့ေပါ့ပင္မလိုက္နာပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံသားအားလံုးကို သိမ္းက်ဳံးမဆိုလိုပါ။ စည္းကမ္းကိုတိက်စြာ လိုက္နာၾကသူေတြအမ်ားၾကီးရွိပါသည္။ က်ေနာ္ဆိုလိုတာက တခ်ဳိ႕ေသာ အမ်ားအျပားကိုျဖစ္သည္။ (ရႈပ္သြားသလိုပဲ)။
စည္းကမ္းမ်ားစြာ၊ စာရြက္ေပါင္းမ်ားစြာ လူျမင္ကြင္းေရွ႕ထြက္ေပၚလာရျခင္းမွာ စည္းကမ္းမဲ့သူေတြ မ်ားလာေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ လူရွိန္ေအာင္လက္ေဆာ့သူေတြမ်ားလာတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ထိုစာမ်ားတြင္ ရသေလးေတြလည္းပါေနတာကိုလည္း ေတြ႕ျမင္ရသည္။ တခ်ဳိ႕စာေတြက ဖတ္ျပီးျပံဳးရသည္။ တခ်ဳိ႕စာေတြက ရယ္ေမာရသည္။ တခ်ဳိ႕က မခံခ်ိမခံသာျဖစ္ေစရသည္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ေဒါသထြက္စရာျဖစ္ရသည္။ အဲဒီလိုေလးေတြေပါ့။
က်ေနာ္တို႔ျမိဳ႕ကေလးရဲ႕ ခရိုင္ေဆးရံုဧည့္ေဆာင္ထဲမွာ ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုကိုေတြ႕ဖူးသည္။““ႏိုင္ငံေတာ္၏ လွ်ဳိ႕၀ွက္အက္ဥပေဒကို တိက်စြာလိုက္နာပါ””ဟူ၍ျဖစ္၏။ အဲဒီေအာက္က ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုထပ္လာသည္။ ““ေဆးလိပ္မေသာက္ရ”” တဲ့။ အဲဒီေတာ့ ရုတ္တရက္ၾကည့္ပါက ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕လွ်ဳိ႕၀ွက္အက္ဥပေဒဆိုတာ ေဆးလိပ္မေသာက္ေစျခင္းကိုဆိုလိုသည္ဟု အေတြးေပါက္ရသည္။ တိက်စြာလိုက္နာသင့္သည္ဟု ခံယူျပီး အျပင္မွာပဲထြက္ေသာက္လိုက္သည္။
သစ္ေတာ၀န္ၾကီးဌာနက သစ္ေတာၾကိဳး၀ိုင္းမ်ားတြင္ကပ္ထားေသာ ဆုိင္းဘုတ္ငယ္မ်ားကို ျမင္ဖူးၾကမည္။ ““သစ္တစ္ပင္ခုတ္၊ ေထာင္သံုးႏွစ္””တဲ့။ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ထဲမွာ ပါခဲ့ေသာကာတြန္းတစ္ပုဒ္ကိုသတိရသြားသည္။ ကာတြန္းဆရာနာမည္ေတာ့ေမ့ေနျပီ။ သူတင္ျပထားတာ သိပ္ထိမိသည္။““သစ္တစ္ပင္ခုတ္ေထာင္သံုးႏွစ္တဲ့… တစ္ေတာလံုးခုတ္ေတာ့ သူေဌးျဖစ္ေရာ””ဟူ၍။ ကဲ… ဘယ္ေလာက္လွသလဲ။ သေရာ္မႈေလးထဲမွာ စဥ္းစားစရာေတြ အမ်ားၾကီးပါလာသည္။
ေခတ္မွီဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္ေသာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေဟာင္းၾကီးက ရုပ္ရွင္ရံုေတြထဲမွာေတာင္ ဇာတ္ကားမစတင္မီ ““ႏိုင္ငံေတာ္အလံအားအေလးျပဳပါ””ဆိုသည့္စာတန္းေပၚလာခ်ိန္မွ ာ ေနရာကမထၾကသူေတြ ဒုနဲ႔ေဒး။ အရင္ကေတာ့ သိပ္မသိသာ။ ခုလို သံုးေရာင္ျခယ္အလံသစ္ ေျပာင္းလဲလိုက္တဲ့ကာလေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ပိုဆိုးကေရာ။ တုတ္တုတ္ပင္မလႈပ္ၾက(တုတ္တုတ္ကမလႈပ္ဘူးဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာပါလိမ့္?)။ ““ဟင္.. စာထဲမွာသင္ရတဲ့အလံလည္းမဟုတ္ဘူး… အာဖရိကန္အလံၾကီး””ဟု ၀ိုးတ၀ါးတားအၾကည့္မ်ားျဖင့္ပင္ထိုင္ၾကည့္ေနၾကေလ၏။
သတင္းတစ္ပုဒ္ဖတ္ဖူးသည္။ အိမ္နီးခ်င္းထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ရုပ္ရွင္ျပစဥ္ ႏိုင္ငံေတာ္အလံအားအေလးမျပဳဘဲ ထိုင္ေနသူတစ္ဦးအား ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္လိုက္ေသာသတင္းျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တို႔ဆီမွာေတာ့ အဲ့လိုမလုပ္။ ေထာင္မဆံ့မွာစိုးလို႔ျဖစ္မည္။ ေကာင္းေလစြ။
““ေဆးလိပ္မေသာက္ရ”” ဆိုသည့္ ကားေပၚကစာတန္းေအာက္မွာ ယာဥ္ေမာင္းသူတစ္ဖြာ၊ စပယ္ယာတစ္ဖြာျဖင့္ ျငိမ့္ေနၾကတာကိုလည္းေတြ႕ဖူးၾကမည္။““ကြမ္းတံေတြးမေထြးရ”” ဆိုသည့္ဆိုင္းဘုတ္ကေလးခမ်ာ ကြမ္းတံေတြးမ်ားျဖင့္ ၾကဲပက္ခံထားရသည္ကို ေတြ႕ဖူးၾကမည္။““အမႈိက္မပစ္ရ”” ဆိုသည့္ ဆိုင္းဘုတ္ကေလးယိုင္နဲ႔နဲ႔က အမႈိက္ပံုၾကီးၾကားမွ သနားစဖြယ္ထိုးထြက္ေနသည္ကို ျမင္ဖူးၾကမည္။အေၾကာင္းျပခ်က္အရာမွာလည္း က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံသားေတြက မရိုးေပ။ ျမန္မာစကားကလည္း ခပ္ရႈပ္ရႈပ္ဆိုေတာ့ သိပ္အဆင္ေျပေနၾကသည္။အမႈိက္မပစ္ရ ဆိုေသာေၾကာင့္ မပစ္ၾက။ အသာအယာပင္ စနစ္တက်စုပံုၾကသည္။ ခ်စ္စရာ့ဓေလ့ေလးေတြေပါ့ေလ။
ဆူးေလမီးပြိဳင့္မွာ ““လမ္းျဖတ္မကူးရ””ဆိုသည့္ဆိုင္းဘုတ္ကို ခပ္တည္တည္ခြကာ အတင္းျဖတ္ကူးေနၾကသူေတြကို ေမာ္ေတာ္ပီကယ္မမေလးေတြ ခရာကိုတရႊီးရႊီးကုန္းမႈတ္ျပီး လိုက္လိုက္တားေနၾကရရွာသည္။ဒါေတာင္ ““ဟင္..မျမင္ဘူးထင္တာ…. ဒီဟာမေတြ ဘယ္ေခ်ာင္ကေခ်ာင္းေနၾကလဲမသိဘူး””ဟု ပြစိပြစိေရရြတ္တာခံၾကရေသးသည္။တခ်ဳိ႕ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ေတြကိုလည္းေတြ႕ဖူးသည္။ သူတို႔ကေတာ့ စာတန္းေတြ ဆိုင္းဘုတ္ေတြကို အယံုအၾကည္မရွိေသာ သေကၤတ၀ါဒီေတြျဖစ္သည္။ ဘာစာတန္းမွမလုိ။ သတိေပးစရာလည္းမလို။ သူတို႔ရွိေနသည့္ေနရာနားမွာ ေရသန္႔ဘူးတစ္လံုးကိုျမင္သာထင္သာရွိေအာင္ ခ်ေထာင္ထားသည္။ အဲဒါဆိုရင္ လိုင္းကားသမားေတြနားလည္ေပေတာ့။ ေရသန္႔ဘူးရွိတဲ့ေနရာတည့္တည့္ကို ပိုက္ဆံေခါက္ေလးပစ္ခဲ့ေပေတာ့။ ကိုကိုေမာ္ေတာ္ပီကယ္ေလးက လွည့္ပင္မၾကည့္။ သူမသိသလိုနဲ႔ ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္သည္။သူေမြးထားတဲ့တပည့္ခ်ာတိတ္ေလးတစ္ေယာက္က ေျပးေကာက္ျပီးစုထားရသည္။ အဲ့ဒီလုိ နားလည္မႈသေကၤတနဲ႔ လုပ္ၾကသည္။ ေကာင္းေလစြ။
စက္တင္ဘာအေရးအခင္းတုန္းကေတာ့ ဆုိင္းဘုတ္နဲ႔မေျပာ။ ေအာ္လံႏွင့္သတိေပးသည္။““ေရွ႕ကို တစ္စင္တီမီတာေလာက္ထပ္တိုးလာရင္ က်ေနာ္တို႔ပစ္ရပါလိမ့္မယ္ခင္ဗ်ား””
လူေတြကလည္း““ေဟး””ခနဲေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး တစ္ေပေလာက္ထပ္တိုးသည္။
““ေနာက္ထပ္ တစ္စင္တီမီတာေလးပဲထပ္တိုးလာရင္ က်ေနာ္တို႔ပစ္ရပါလိမ့္မယ္ခင္ဗ်ား””
““ေဟး….”” တစ္လံေလာက္ထပ္တိုးၾကျပန္သည္။
အဲဒီေတာ့ဘာျဖစ္တုန္း။ ဒီလူေတြက အေျပာသမားသက္သက္မဟုတ္ေတာ့ ေဆာ္တာေပါ့။
““ဖြတ္ေညာင့္.. ဖြတ္ေညာင့္… ဒက္ဒက္..ေပြး..၀ဲ..ညွင္း.. ဒိုင္း…အုန္း”” စသျဖင့္။
အဲဒီေတာ့မွ လူေတြက စီးလာတဲ့ဖိနပ္ေတြအသာခၽြတ္ျပီး–
““ဟယ္.. တကယ္ၾကီးပစ္တယ္ေတာ့””
““ေအးေလ.. ဒို႔က စစ္သားေလးေတြက ခ်စ္စရာေလးေတြဆိုျပီး အားေပးလိုက္ရတာ””
““ဟုတ္ပ ေကာင္မရယ္… တြား…လူခ်ဳိး”” — ဆိုျပီး ဖေနာင့္နဲ႔တင္ပါးတစ္သားတည္းက်ေအာင္ ေျပးၾကေလသည္။
မဂၤလာဒံု-ေမွာ္ဘီဖက္သြားတဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ အုတ္တံတိုင္းၾကီးေတြကာရံထားသည္။ အဲ့ေပၚမွာလည္း စည္းကမ္းခ်က္ေတြေရးထားသည္။
““ဤေနရာအားက်ဳးေက်ာ္၀င္ေရာက္လာပါက ပုဒ္မ၁၄၄အရ ေသနတ္ျဖင့္ပစ္ခတ္အေရးယူျခင္းခံရမည္””ဆိုလား။ အဲ့နားကိုေတာ့ လူမေျပာနဲ႔၊ ေခြးေတြေတာင္ —-
““ေဟ့.. ကိုေအာင္နက္… အဲ့နားကိုမကပ္နဲ႔ေနာ္.. အထဲမွာ မုဆိုးေတြရွိတယ္။ သူတို႔ကလက္ယားေနၾကတာ..အာ၀ု””
““စိတ္ခ်..ကိုဂုတ္က်ား… ကိုယ့္အႏၱရာယ္ကိုယ္သိတယ္… ကိန္..ကိန္”” ဆိုျပီး ေယာင္လို႔ပင္ မကပ္ၾက။ ေကာင္းေလစြ။
ေျမာက္ဥကၠလာပျမိဳ႕နယ္မီးသတ္ရံုးၾကီးက အၾကီးၾကီး။ အသစ္ၾကီး။ အထဲမွာရပ္ထားတဲ့ ကားအနီၾကီးေတြကလည္း ခန္႔ခန္႔ၾကီး။ ရံုးမ်က္ႏွာစာမွာေရးထားတဲ့ စာတန္းၾကီးကလည္း ထင္းထင္းၾကီးနဲ႔ရွင္းရွင္းၾကီး။““ျမန္ျမန္သိ။ ျမန္ျမန္သြား။ ျမန္ျမန္သတ္”” တဲ့။ မ်က္စိထဲမွာ မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕၀င္ေတြက နံပတ္တုတ္ေတြတကားကားနဲ႔ ဆႏၵျပတဲ့လူအုပ္ၾကီးကို လိုက္ရိုက္ေနတာကို ျမင္ေယာင္သြားျပီး ခိြခနဲၾကိတ္ရယ္မိသည္။
စားေသာက္ဆိုင္အ၀ေတြမွာ စာတန္းေလးေတြကပ္သည္။
““အလွဴခံမ၀င္ရ””
အဘြားၾကီးတစ္ေယာက္ တုန္ခ်ိခ်ိျဖင့္၀င္ေရာက္ေတာင္းရမ္းသည္။ ဆိုင္ရွင္ကေအာ္ထုတ္သည္။
““အလွဴခံမ၀င္ရလို႔ေရးထားတာ မျမင္ဘူးလား””
““အဘြားက စာမဖတ္တတ္လို႔ပါကြယ္””။
အဲ့ဒီလိုစာမဖတ္တတ္သူေတြက စည္းကမ္းခ်က္ကိုမသိ။ စာဖတ္တတ္သူေတြကလည္း တမင္မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၾက၏။
““ဤေနရာတြင္ေသးေပါက္ရန္မဟုတ္”” ဟုေရးထားေသာစာတန္းေအာက္မွာ တစ္ေယာက္ကထပ္ျဖည့္ေပးထားသည္။ ““ညာဖက္နားမွာ သြားေပါက္ပါ”” ဟု။တခ်ဳိ႕ကေတာ့ နင့္နင့္နဲနဲေရးသည္။ ““ဒီေနရာမွာ ေခြးမ်ားသာေသးေပါက္ရန္””ဟု။ စာတမ္းကထိေရာက္သလားေတာ့မသိ။ ေခြးေရာလူေရာ လစ္ရင္လစ္သလိုေပါက္ၾကတာပါပဲ။ ေကာင္းေလစြ။
ဟာသေလးတစ္ပုဒ္ၾကားဖူး၏။ ပြဲခင္းထဲမွာဇာတ္ကေနသည္။ မူးေနေသာလူႏွစ္ေယာက္က ဇာတ္ပြဲၾကည့္ခ်င္ၾက၏။ သူတို႔မွာ ပိုက္ဆံကမရွိ။ သို႔ႏွင့္ ဇာတ္ရံုေဘးကထရံကို အေပါက္ေလးေဖာက္ျပီး၀င္ၾကသည္။ရိုးရိုးတိုး၀င္တာမဟုတ္။ ေလးဖက္ေထာက္ျပီး ေနာက္ျပန္ၾကီး ဖင္နဲ႔တိုး၀င္တာျဖစ္သည္။ လံုျခံဳေရးကဓာတ္မီးတ၀င္း၀င္းနဲ႔ေရာက္လာသည္။ သူတို႔ကိုျမင္ေတာ့ အလန္႔တၾကားတား၏။““ေဟ့လူေတြ…. ဒီအေပါက္ကထြက္လို႔မရဘူး.. ျပန္၀င္စမ္း.. ျပန္၀င္စမ္း””ဆိုျပီး အတင္းထိုးထည့္လိုက္သည္။ သူတို႔လည္း ဇာတ္ရံုထဲေအးေဆးေလးေရာက္သြား၏။ ဥာဏ္ထက္ပံုမ်ားေျပာပါတယ္။
သမိုင္းလမ္းဆံုက ဆိုင္ခန္းတစ္ခန္းမွာ စာခ်ိတ္ဖူးသည္။ ““ဆိုင္ခန္းမငွားပါ””တဲ့။ မငွားရင္ေရးစရာလား။ ျပည္လမ္းေပၚက ျခံၾကီးတစ္ျခံေရွ႕မွာ ဗီႏိုင္းၾကီးကပ္ထားသည္။ ““ျခံလံုး၀မေရာင္းပါ””တဲ့။ မေရာင္းရင္ေရးစရာလား။အဲ့လိုေတြျပန္ေမးစရာရွိသည္။ သို႔ေသာ္လည္းသူတို႔က သူတို႔ဒုကၡႏွင့္သူတို႔။ ပြဲစားေတြ။ မ်က္စိက်သူေတြ၏ ေမးခြန္းမ်ားကို ျပန္ျပန္ေျဖေနရတာ ၾကာေတာ့စိတ္ပ်က္လာပံုရသည္။ စာထုတ္ကပ္ထားေတာ့ေအးေရာ။ ေကာင္းေလစြ။
““ခံုျပည့္လွ်င္လူပိုမတင္ပါ””ဆိုျပီး အထူးကားေတြက ပုရြက္ဆိတ္ေတာင္ ေနရာမရ။ ““လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ..တို႔ရန္သူ””ဆိုသည့္စာတန္းေအာက္မွာ ၀န္ထမ္းေတြ အိတ္ေဖာင္းျပီးစိတ္ေျပာင္းေနၾက။ ““မႈခင္းကင္းစင္ရက္သတၱပတ္””ဆိုင္းဘုတ္တင္ျပီးျပီးခ်င္းရဲစ ခန္းမွာ အမႈေတြျပည့္ႏွက္လာ။ မိုးေလ၀သသတင္းေၾကျငာခ်က္ေတြယံုစားျပီး ပင္လယ္လုပ္သားေတြဒုကၡေတြ႕ၾက။ ေဆးလိပ္ဘူးခြံေပၚက ၁၈ႏွစ္မျပည့္သူကိုမေရာင္းရစာတန္းေလးကို ေက်ာင္းသားေလးေတြ မ်က္ကြယ္ျပဳထားၾက။ ““ရထားလက္မွတ္ေမွာင္ခိုေရာင္းခ်သူကိုသတင္းေပးလွ်င္ ဆုေငြတစ္သိန္း””စာတန္းၾကီးခ်ိတ္ျပီး မီးရထား၀န္ထမ္းေတြကပဲ ေမွာင္ခိုေမာင္ေတြျဖစ္ေနၾက။
ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတၾကီးကလည္း ““clean Government””ဟု မိန္႔ခြန္းထဲထည့္ေျပာၾကား။ ျပည္ပမီဒီယာေတြကလည္း ““အဲဒါ…အစိုးရကိုရွင္းလင္းပစ္ပါလို႔ဆိုလိုတာ””ဟု ျပန္ေခ်ပၾက။““တစ္ဖက္ႏိုင္ငံထက္သာလြန္ေသာႏိုင္ငံအျဖစ္သို႔””ဟု ထပ္ေျပာျပန္။ ““ဖာႏိုင္ငံ””ကိုေျပးျမင္ေယာင္မိၾက။ ေမလ၂ရက္ေန႔မွာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕အတြင္း ““မီဒီယာေကာ္နာ””ဆိုတဲ့ ဆိုင္ေတြဖြင့္လွစ္။ ျပန္ၾကားေရး၀န္ၾကီးႏွင့္ ရန္ကုန္၀န္ၾကီးခ်ဳပ္တက္ေရာက္။ တခ်ဳိ႕ေတြကမီဒီယာေကာ္နာ ဆိုတာ မီဒီယာေထာင့္ကန္ေဘာဟု စဥ္းစားေနၾက။
စာတန္းေတြ၊ ေၾကျငာခ်က္ေတြ၊ စည္းကမ္းေတြ……။ က်ေနာ္တို႔ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းထဲမွာ ေန႔တဓူ၀ပလူပ်ံလာေနသည္။ လူမႈဘ၀ခရီးလမ္းမွာ ေစာင့္ထိန္းစရာေတြမ်ားလာေနသည္။ ဟိုဟာလုပ္ခ်င္လည္း မလြတ္လပ္။ ဒီဟာျပဳခ်င္လည္းအဆင္မေျပ။ ကပ္ထားေသာစာတန္းေတြကိုၾကည့္ၾကည့္ျပီး လူကခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ပံုျဖစ္ျဖစ္ေနလာသည္။
ရန္ကုန္က ႏြယ္နီမဂၢဇင္းတိုက္ေလွကားမွာ ကပ္ထားတဲ့စာတန္းေလးကေတာ့ လွပသည္။ ဖတ္ရတာလည္းအဆင္ေျပသည္။ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့အေနအထားေရာက္ေအာင္ ဖန္တီးႏိုင္သည္ဟုထင္သည္။““ဒီေန႔ရာေလးမွာ က်ေနာ္တို႔ အမိႈက္မပစ္ဘူး။ ကြမ္းတံေထြးမေထြးဘူးေနာ္”” တဲ့။ ရိုးရိုးေလး။ ၾကားေနျမင္ေနက်စည္းကမ္းတစ္ရပ္ကို သိမ္ေမြ႕စြာေရးသားထားသည္။
ေရႊေပါက္ကံျမိဳ႕သစ္ထဲက လမ္းခြဆံုကြမ္းယာဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ဒီလိုေလးေရးထားသည္။““ဒီေန႔အေၾကြးမေရာင္းဘူး။ နက္ျဖန္မွေရာင္းမယ္”” တဲ့။ သူေျပာတာလည္း လွသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဖတ္သူေက်နပ္သည္။
ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရခ်မွတ္ေၾကျငာထားသလိုပင္………..““စည္းကမ္းျပည့္၀ေသာ ႏိုင္ငံေတာ္သစ္”” ဆီသို႔ က်ေနာ္တို႔ ခ်ီတက္ေနၾကပါသည္။ ေနရာအႏွံ႔စည္းကမ္းခ်က္ေတြ ျပည့္ႏွက္စြာျဖင့္ေပါ့။ ေကာင္းေလစြ။ ။
ဥကၠာကိုကို
၂.၅.၂၀၁၁
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ငါေသခ့ဲေသာ္….
ငါ့ကိုယ္ငါ သရဏဂံုတင္ထားတဲ့အတြက္ ဘုန္းၾကီးငါးပါးလည္းမလိုပါ
ဥကၠာေရ…အမွ် အမွ် အမွ်လို႔လည္း ေရရြတ္ၾကစရာ မလိုပါ
တတ္စြမ္းသေရြ႕ဒါနေလးေတြ အခြင့္ၾကံဳတိုင္းလုပ္ေနတဲ့အတြက္ ကူးတို႔ခလည္းမလိုပါ
ငါဟာ ငရဲျပည္ေရာ နတ္ျပည္ေရာ ႏွစ္ျပည္စလံုးကိုတစ္လွည့္စီသြားေနမွာျဖစ္တဲ့အတြက္
ေကာင္းရာမြန္ရာ ေရာက္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းၾကစရာလည္းမလိုပါ
ငါ့ကိုယ္ငါလည္း သံေ၀ဂယူထားတယ္
ထို႔အျပင္
မည္သူမဆိုလည္း လာေရာက္သံေ၀ဂယူႏိုင္ပါတယ္။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ရန္ကုန္မွာျဖစ္ပါက ေရေ၀းသုႆန္မွာမီးသၿဂိဳလ္ေပးပါ
ထိန္ပင္က သြားရလာရေ၀းလို႔ပါ
နယ္တစ္နယ္မွာျဖစ္ပါက လူသူတိတ္ဆိတ္တဲ့ သစ္ပင္ရိပ္ေလးမွာ ျမဳပ္ႏွံပါ
ငါ့အုတ္ဂူကို မီးခိုးေရာင္သုတ္ေပးကာ
အုတ္ဂူေဘးမွာ စံပယ္ရံုေလးတစ္ရံုစိုက္ပ်ဳိးေပးပါ
ငါ့အုတ္ဂူဟာ မိုးရာသီဦးစမွာ စံပယ္ရနံ႔နဲ႔ သင္းပ်ံ႕ေနေပမွာ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ငါ့ကို ခ်စ္ခင္ေသာသူမ်ားက လာေရာက္လြမ္းဆြတ္ႏိုင္ပါတယ္
ငါ့ကိုမုန္းတီးေသာသူမ်ားက တံေတြးလာေထြးႏိုင္ပါတယ္
ငါ့စိတ္ဆိုးလိမ့္မွာမဟုတ္ပါ
ငါက စိတ္ဆိုးလည္းခဏပါကြာ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ငါ့ရဲ႕အနီးဆံုးသူငယ္ခ်င္းတစ္စုက ငါ့အေလာင္းကိုထမ္းၾကပါ
အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူတို႔ဟာ အရက္ကေလးတစ္ေထြေထြျဖစ္ေနလိမ့္မွာ
ငိုေၾကြးေနရွာမယ့္ ငါ့အေမ
ငါ့မိတ္ေဆြအမ်ဳိးသမီးမ်ားက အားေပးႏွစ္သိမ့္ ေဖးမၾကပါေလ
ေက်ာင္းတက္ေနဆဲငါ့ညီႏွစ္ေကာင္က စိုးရိမ္အားငယ္ေနရွာမွာ
ငါ့ကိုသင္ခန္းစာယူျပီး လိမ္မာၾကဖို႔ေျပာေပးပါကြာ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ငါ့ကိုသတိရေၾကာင္းကဗ်ာရွည္ တခ်ဳိ႕ေတြေရးၾကမွာ
ငါဘယ္ေလာက္ဆိုးသြမ္းခဲ့ေၾကာင္း အမွတ္တရေတြ တခ်ဳိ႕ေတြစျမံဳ႕ျပန္ၾကမွာ
ဂ်ာနယ္ကလည္း ၀မ္းနည္းေၾကကြဲျခင္းစာတစ္ေၾကာင္းကို
တစ္လက္မနဲ႔တစ္ေကာ္လံေလာက္ ထည့္လိမ့္မွာ
ငါတကယ္ေသသြားျပီျဖစ္ေၾကာင္း ပို႔စ္တစ္ခုကို
ငါ့ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ ငါ့ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ႏုတ္စ္မွာ တင္ေပးပါ
ပတ္စ္၀ါ့ကေတာ့ ငါ့ဒိုင္ယာရီထဲမွာေရးသြင္းခဲ့ေလမွာ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ငါနဲ႔သက္ဆိုင္သမွ် မိတ္ေဆြအ၀၀တို႔ လာေရာက္ၾကပါ
ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္ငါနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတြ႕ၾကပါ
ေနာက္ဘ၀တစ္ခုခုရဲ႕ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထပ္မံေတြ႕ၾကမယ္ေလကြာ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ငါ့အေလာင္းမွာ လည္ကတံုးအက်ၤ ီျဖဴနဲ႔ ရခိုင္ပုဆိုးေလး၀တ္ေပးပါ
ဦးေခါင္းမွာ ပန္းေရာင္ရိုးရာေခါင္းပတ္စကို ပတ္ေပးပါ
ေနာက္ဘ၀ေတြမွာလည္း အာရကန္ႏိုင္ငံေတာ္မွာပဲ ျပန္၀င္စားခ်င္ပါတယ္
ပင္လယ္နဲ႔ရိုးမေတာင္တန္း၊ သဇင္ပန္းတို႔ကို ငါသိပ္ခ်စ္လို႔ပါကြယ္။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
အေမစုကို ပထမဆံုးနဲ႔ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္အေလးျပဳသြားေၾကာင္း ေျပာေပးပါ
အက်ဥ္းက်ေနသူတို႔ က်န္းမာဖို႔ရာ ဆုေတာင္းခဲ့ေၾကာင္း ေျပာေပးပါ
ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္
ငါ့အေလာင္းထက္မွာ ခြပ္ေဒါင္းအလံအနီရဲရဲကို လႊမ္းျခံဳေပးပါ
ငါဟာ ႏိုင္ငံေရးသမားမဟုတ္ေသာ္လည္း
ခြပ္ေဒါင္းေတြကို သိပ္ခ်စ္တတ္လို႔ပါပဲ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
သံတြဲ၊ ဟသၤတ၊ တြံေတးနဲ႔ မႏၱေလးျမိဳ႕တို႔ကို သတင္းပို႔လိုက္ပါ
ျပီးေတာ့….
ႏွင္းေတြက်ေနမယ့္ ႏိုင္ငံတစ္ခုဆီ သတင္းပို႔ေပးၾကပါ
ငါ့ႏွလံုးသားကို လႈပ္ကိုင္ခဲ့သူတခ်ဳိ႕ အဲ့ဒီမွာ ကိန္း၀ပ္ခဲ့လို႔ဗ်ာ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ငါ့အိမ္က စာအုပ္စာတမ္းေတြကို စာၾကည့္တိုက္ေတြဆီလွဴေပးပါ
ငါေရးသားဆဲစာတခ်ဳိ႕ကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လက္စသတ္ေပးပါ
ျပီးရင္ အားလံုးကိုမီးရွဳိ႕လိုက္ပါကြာ
ျပီးရင္ ျပီးတာပဲ မဟုတ္လားဗ်ာ။
ငါေရးထားတဲ့ လံုးခ်င္း၀တၳဳတခ်ဳိ႕ကို ထုတ္ေ၀သူတခ်ဳိ႕ထံေရာင္းခ်ပါ
သူတို႔တိုက္ကစာေရးဆရာတစ္ေယာက္အတြက္ ရွဲဒိုးစာအုပ္အျဖစ္အသံုး၀င္ေစမွာ
ရသေလာက္စာမူခေလးကို မိဘမဲ့ကေလးေတြဆီပို႔ေပးပါ
ဟိုး…ေရွးေရွးတုန္းက
ျမန္မာဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတာ္ၾကီးဆိုတဲ့အရပ္ေဒသမွာ
ေမာင္ဥကၠာဆိုတဲ့လူငယ္ေလးတစ္ဦးရွိသတဲ့…အစခ်ီကာ
ရယ္ေမာစရာပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ ကေလးေတြကိုေျပာျပပါ
ငါဟာ ဘ၀ကိုေပ်ာ္ရႊင္စြာေနထိုင္ဖို႔ၾကိဳးစားခဲ့တာ
ဆင္းရဲဒုကၡမွန္သမွ် မ်က္ရည္မက်ေမ့ေပ်ာက္တတ္တာ
စစေနာက္ေနာက္နဲ႔ ေလာကၾကီးကို ကန္႔လန္႔ျမင္တာကလြဲလို႔
ဘယ္သူ႔အေပၚမွ မေကာင္းၾကံတဲ့စိတ္မထားခဲ့တာ
သူတို႔ေလးေတြကို ေပးသိပါေစကြာ။
မေအာင္ျမင္ခင္ ငါေသသြားတဲ့အတြက္
ငါ့သူငယ္ခ်င္းသတင္းသမားတခ်ဳိ႕က နာက်ည္းေနၾကေလမွာ
ငါေသတဲ့အေၾကာင္းဟာ
သတင္းတစ္ပုဒ္နဲ႔ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္လုပ္လို႔မရေသးတာမို႔လို႔ပါ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ကဗ်ာေရးတဲ့ ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးကို ဆက္ဆက္ပင့္ေပးပါ
အဲ့ဒီဘုန္းၾကီးဟာ ငါထမင္းငတ္ေနစဥ္ကာလမွာ
ငါ့ကိုဆြမ္းခံေကၽြးဖူးခဲ့တဲ့ ထမင္းရွင္ျဖစ္ေလတာ။
ငါေသခဲ့ေသာ္…
ငါ့နာေရးမွာ ငါလုပ္ဖူးသမွ် ဂုဏ္ပုဒ္ေတြကိုတန္းစီထည့္ေပးပါ
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါမရွက္ပါဘူးကြာ
ငါဟာ သတင္းေထာက္နဲ႔ ကဗ်ာဆရာမျဖစ္ခင္တုန္းက
တံငါသည္၊ ထင္းခုတ္သမား၊ အရက္ေရာင္းသူ
ဘီယာဆိုင္စားပြဲထိုးနဲ႔ ပန္းရံေနာက္လိုက္လုပ္ခဲ့ဖူးလို႔ပါ။
ငါေသခဲ့ေသာ္….
ဘယ္သူမွ မ်က္ရည္က်တာ မေတြ႕ခ်င္ပါ
ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြက ဗံုေတြဆိုင္းေတြငွားတီးၾကပါ
ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ ပညာမ်ဳိးစံုတီးေခါက္မိသူေတြပဲကြာ
““ေဟးလားကြယ္ေမာင္ရို႔””တစ္ပိုဒ္ေလာက္ေအာ္ျပီး
ေအာင္ေမာင္းေျခထိုးေလးတစ္ကြက္ေလာက္ကကာ
ငါ့အေလာင္းကို တြန္းယူသြားၾကပါ။
သိပ္မၾကာခင္မိနစ္ပိုင္းမွာ
ဘာမွမဟုတ္တဲ့ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ရုပ္ခႏၶာဟာ
မီးခိုးနဲ႔ ျပာမႈန္ေတြအျဖစ္ ကူးေျပာင္းသြားေလေတာ့မွာ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ငါဟာ အသက္၀ိညာဥ္ကင္းမဲ့စြာ
တစ္ေနရာရာကေန သင္တို႔ကို ၾကည့္ကာ
ေသျခင္းတရားကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ရြတ္ဆိုဖြဲ႕ႏြဲ႕ေနေလမွာ။ ။
ဥကၠာကိုကို
၁.၅.၂၀၁၁
သစၥာပန္းေတြ ေၾကြေနျပီ၊အစာေရစာစား၊ တီရွပ္၀တ္၊ အိပ္ရာ၀င္၊ အိပ္မက္ျမဴနဲ႔ အတူေန၊
အႏုပညာဖန္တီး၊ စာသားမပါတဲ့ သီခ်င္းေလခၽြန္၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ေပ်ာက္ဆုံး၊
စကားလုံးေတြရဲ့အႏွစ္သာရ မရွိမႈကုိ ဆင္ျခင္၊ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀ကုိ လြမ္းဆြတ္၊
ဘာမွ မရွိျခင္းကုိ တပ္မက္၊ ကုိယ့္ အရိပ္ကုိယ္ သံသယျဖစ္၊ အိပ္မက္ဆုိးေတြ ျမင္မက္၊
ႏ်ဴရုိးဆစ္နဲ႔ ဆုိက္ကုိးဆစ္ ေရာေႏွာ၊ မသိစိတ္ထဲက မိန္းမအေဟာင္းနဲ႔ သားႏွစ္ေယာက္ကုိ ေမ့ပစ္၊
ေလာကကုိ အဆုိးျမင္၊ ၀ံပုေလြဆန္တဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းဟာ စက္ဆုပ္ဖြယ္၊
ေဖေဖ မကြယ္လြန္မီ စူးရွတဲ့ မ်က္လုံးေတြကုိ ေၾကာက္လန္႔၊
အတိတ္ကုိ ပစၥဳပၸန္၊ ခင္ေလး၀င္းကုိ သတိရ၊ စာအုပ္စာတမ္းေတြ မ်က္ႏွာလႊဲ၊
ဘာမွ မသိခ်င္ မၾကားခ်င္၊ မိန္းမကုိ အလုိ မက်ျဖစ္၊ ေန႔သစ္တစ္ခုေရာက္လာမွာ စုိးရိမ္၊
ျပည္တြင္းျဖစ္ ၀တၳဳတုိေတြ မဖတ္ခ်င္၊ တစ္ခုခုေတာ့ တစ္ခုခုပဲ၊
စိတ္ထဲ ဘာလုိအပ္ေနမွန္းမသိ၊ စာေပသီ၀ရီေတြ လႊင့္ပစ္၊ ဘယ္သူနဲ႔မွ စကားမေျပာခ်င္၊
ေတြးေခၚဆင္ျခင္မႈ လက္လြတ္၊ ဇာျခည္သန္႔ကုိ ေမ့မရ၊ ရဟန္းဘ၀ကုိ ေမွ်ာ္လင့္၊
လွပတဲ့ အိပ္မက္ေတြ စိတ္ကူးယဥ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ တစ္မိနစ္၊
ရယ္သံဟာ ခဏေလးပဲ၊ နတၳိ၀ါဒီတစ္ေယာက္လုိ ေတြးေတာ၊
အသိဥာဏ္ဟာ အလကား၊ Sexualism ကုိ အႏုပညာေျမာက္ေအာင္ စိတ္ကူး၊
စိတ္အလုိအတုိင္းေလလြင့္၊ အေမနဲ႔ ညီမေလးေတြရဲ့ နာမည္ေမ့၊
ရုပ္၀တၳဳေတြနဲ႔ စကားေျပာ၊ ေန႔စဥ္လူမႈဘ၀ထဲက ထြက္ေျပး၊ လက္၀ါးကုိ ခဏခဏ ျဖန္႔ၾကည့္၊
ဘူဇြာ၀ါဒကုိ ကဲ့ရဲ႔၊ မွတ္ဥာဏ္ေတြ ခ်ဳိ႕ယြင္း၊ စားမ၀င္ အိပ္မေပ်ာ္၊
ငါ့ နာမည္မွာ အဆုိးျမင္၀ါဒီ တံဆိပ္ကပ္၊ စကားလုံးေတြနဲ႔ အပ်င္းေျပ ေဆာ့ကစား၊
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကုိ ျပက္ရယ္ျပဳ၊ စိတ္ကူးေတြကုိ မီးနဲ႔ရႈိ႕၊ ေမးခြန္းေတြကုိ ေမးခြန္းထုတ္၊
ဆက္လက္ေရြ႕ လူ႔ဘ၀အေၾကာင္းေတြးေခၚရန္ ဘာမွ မရွိ၊ တစ္စုံတစ္ရာကုိ လုပ္ခ်င္၊
ငါ့ကုိယ္ငါ မျမင္ရ၊ လူငယ္ဘ၀ရဲ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ၀တ္၊ ေသျခင္းတရားနဲ႔ စကၠန္႔တုိင္း၊
အနတၱေတြ ဘာေတြ လာမေျပာနဲ႔၊ ငါနဲ႔ေတြ႔ရင္ ဆစ္ဂမန္ဖရြဳိက္ေတာင္ ရူးသြားမယ္၊
စိတၱဇနာမ္ေတြမွာ ၀င္စား၊ အမွန္တရားဟာ ေသြးပ်က္ရူးသြပ္ဖြယ္၊
ငါဟာ မျမင္ရတဲ့ ဘုရားသခင္ပဲ၊ သစၥာတရားရဲ့ နာမည္ကုိ ေအာ္ေခၚ၊
လကၡဏာေတြ ရႈပ္ေထြး၊ တယ္လီဖုန္းၾကဳိးေတြ ျဖဳတ္ပစ္၊ ေဆးမင္ေၾကာင္ကုိ ပြတ္သပ္၊
မသိမႈကုိ မိတၱဴကူး။ သုညတစ္လုံးနဲ႔ ဘာသာျပန္၊ ဒုကၡသစၥာနဲ႔ ရန္ျဖစ္၊
မသိစိတ္ထဲက အမႈိက္ေတြ စာရင္းျပဳစု၊
သစၥာပန္းေတြ ေၾကြေနျပီ၊ ကုိယ့္ အသက္ကုိ အက္ဒ၀ပ္ မန္႔ခ်္။
ေအာင္ရင္ျငိမ္း
၃ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၀၆
စာၾကြင္း။ အခုတေလာ D ကုိက္ေနတယ္ဗ်ာလုိ႔ ခ်ာတိတ္ေတြဆီက ေျပာသံၾကားရင္ ၊
ဒါမွ မဟုတ္ စိတ္က်ေရာဂါဆန္တဲ့ ကဗ်ာ အေရးအသားေတြ ဖတ္ရရင္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲက တိတ္တဆိတ္ျပဳံးမိသြားေလ့ရွိပါတယ္။ အဲဒီ အခုိက္အတန္႔မွာ “ဆုိက္ကုိ “” ဆုိတဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကုိ သတိရမိသြားျပီး ကဗ်ာ စာသားေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ မသိစိတ္ထဲကေနျပန္ေပၚလာေလ့ရွိပါတယ္။
ဒီကဗ်ာကုိ စိတ္ အျပင္းအထန္က်ေနတဲ့ ကာလေတြ ၂ႏွစ္ေလာက္ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ျပီးတဲ့ေနာက္ပုိင္း ျပီးခဲ့တဲ့ ၅ႏွစ္တုန္းက ေရးဖြဲ႔ႏုိင္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက ပုံႏွိပ္မီဒီယာ အယ္ဒီတာေတြက “” မင္း ဟာက ကဗ်ာမွ မဟုတ္တာ ၊ ျပီးေတာ့ပုဂၢဳိလ္ေရးအရမ္းဆန္လြန္းတယ္ “” ဆုိတဲ့ မွတ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ပုံႏိွပ္ေဖာ္ျပဖုိ႔ ျငင္းပယ္ခဲ့ၾကပါတယ္။
သူတုိ႔ ျငင္းဆန္ခဲ့တဲ့ အရာဟာ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀ျဖစ္တည္မႈ/ျပင္းထန္တဲ့ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ျဖတ္သန္းမႈေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးခဲ့ရတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္တယ္ဆုိတာ သူတုိ႔ မသိခဲ့ၾကဘူး။
ကဗ်ာဆုိတာ ဘာလဲလုိ႔ မသိၾကတဲ့ ငနဲေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ဂရုစုိက္ေလ့ မရွိပါဘူး။
အဲဒီ ငနဲေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေျပာေလ့ ရွိတဲ့ စကားက
“အင္းးးး ကဗ်ာမဟုတ္ဘူးဆုိရင္လည္း စာသားေတြပဲလုိ႔ သေဘာထားလုိက္ေပါ့ဗ်ာ “”
ဟုတ္ပါတယ္။ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ကေတာ့ ဒါ ကဗ်ာပါ။
ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ အျမင္မွာ ကဗ်ာျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ခင္ဗ်ားတုိ႔ အေနနဲ႔ ဒီ အေရးအသားကုိ ကဗ်ာလုိ႔ သေဘာမတူဘူးဆုိရင္ စာသားေတြလုိ႔ သေဘာထားႏုိင္ပါတယ္။
ခင္ဗ်ားတုိ႔ရဲ့ သေဘာထားကုိ ကၽြန္ေတာ္ အသိအမွတ္ျပဳ ေပးႏုိင္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္က ကဗ်ာ ဆုိတဲ့ စကားလုံးအေပၚ အစြဲအလမ္းသိပ္မထားသလုိ ကဗ်ာဆရာလုိ႔ အရမ္း အေခၚခံခ်င္ေနတဲ့
ခ်ာတိတ္တစ္ေယာက္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။
ေအာင္ရင္ျငိမ္း
25th January 2011
ဘယ္သူ ဖန္တီးလုိက္သလဲ
ရုတ္တရက္၊ အမွတ္မထင္၊ လွ်ပ္တစ္ျပက္၊ ငါ့ကုိယ္ငါေတာင္ သတိမထားမိ
အခ်စ္က Jesus Christ ပဲ
စိတ္က်ေရာဂါ ေပ်ာက္သြားျပီ၊ အတိတ္ဒဏ္ရာေတြ ေမ့သြားျပီ၊ မွတ္ဥာဏ္ထဲမွာ ဘာမွမရွိ
မင္းဟာ ကုိယ္ မေရးျဖစ္ေတာ့မယ့္ ကဗ်ာ၊ ကုိယ္ မဆုိတတ္တဲ့ Death Metal
ကုိယ့္ အသက္နဲ႔ မလုိက္ဖက္တဲ့ ပန္႔ခ္ဖက္ရွင္၊ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အဆင့္ျမင့္ ဗုိင္းရပ္စ္
ဘယ္ နည္းပညာနဲ႔မွ သတ္ျဖတ္ပစ္လုိ႔ မရ၊ ကုိက္ခဲေနတယ္၊ ေႏွာင့္ယွက္ေနတယ္၊ ဖ်က္ဆီးေနတယ္
စာသားေတြ အျဖစ္၊ အာရုံရုပ္ပုံေတြ အျဖစ္၊ အသံနဲ႔ ေျခာက္လွန္႔တတ္တဲ့ တေစၦ
အိပ္မက္ထဲ မင္းနာမည္ကုိ ေအာ္ေခၚမိ၊ အာရုံခံအဂၤါ ၆ပါး၊ အေသြးအသားထဲ ကူးစက္ေန
အသံေတြ ထစ္အ၊ ကုိယ္ဟာ အခ်စ္ေရးမွာ အကၽြတ္တရား မရႏုိင္၊ လူ႔အျဖစ္ ဟာလာဟင္းလင္း
ဘယ္ အဆုိအမိန္႔ကုိမွ မယုံၾကည္၊ လြတ္လပ္တဲ့ ေတြးေခၚသူ
ေနာက္ဘ၀မွာ ေျပာဖုိ႔ စကားလုံးတစ္လုံး ခ်န္ထားတယ္၊ လွပတဲ့ စကားလုံးေတြ ေရွာင္ထားတယ္
စိတ္ အဆက္အသြယ္မရေအာင္ ျဖတ္ေတာက္ထား
အခ်စ္က ျပင္သစ္တစ္ေယာက္ အဂၤလိပ္စကား စေျပာရသလုိ
အျဖစ္က ဆာရီရယ္ ပန္းခ်ီကားထဲ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေနရသလုိ
နိမိတ္ပုံေတြ ပ်င္းစရာ၊ ကမၻာေလာက၊ သေကၤတေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတာ ပ်င္းစရာ
ကုိယ္ဟာ နတ္မိစၦာ၊ ဘယ္ ဘုရားသခင္မွ မကုိးကြယ္၊ ပုိက္ဆံ မရႏုိင္တဲ့ စိတ္ကူးေတြ အျပည့္
မင္း ၾကဳိက္တဲ့ စာသားေတြက ကဗ်ာမွ မဟုတ္တာ၊ စာသားေတြ
မ်က္ႏွာခြဲစိတ္ျပဳျပင္ထားတဲ့ ရုပ္ဆုိးဆုိး စာသားေတြ၊ စိတ္နည္းနည္းေလွ်ာ့၊ ၀ိတ္နည္းနည္းေလွ်ာ့
တစ္ေန႔ေန႔၊ ဘာသာစကားက လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ထြက္ေျပးဖုိ႔ အၾကံအစည္ရွိတယ္၊ လုိက္မလား
ကုိယ္က မိန္းမလွလွ/ စကားလုံးလွလွ မၾကဳိက္၊ ကုိယ့္ အခ်စ္က ေအာ္လ္တာေနးတစ္ဗ္
Hip Hop မၾကဳိက္ရင္ Gothic ဆုိ၊ ဒီ ဒီဇုိင္းမၾကဳိက္ရင္ ဟုိ ဒီဇုိင္းဆင္
ကုိယ့္ အဓိပၸာယ္နဲ႔ ကုိယ္ေန၊ တစ္ခုခု တည္ေဆာက္၊ ျပီးရင္ ျပန္ျဖဳိဖ်က္၊ ဆက္လက္ေရြ႕
လူ႔ဘ၀အေၾကာင္း ေတြးေခၚရန္၊ ဘာမွမရွိ၊ အခ်စ္ကုိ comment ေပးစရာမလုိ၊ ရက္လြန္ေနတဲ့ ဟမ္ဘာဂါ
မင္း ေျပာေနတာ ေမာ္ဒန္ေခတ္က စကားလုံးအေဟာင္းေတြ
အလကၤာေတြ နည္းနည္းေလွ်ာ့၊ ကဗ်ာဆန္တာ နည္းနည္းေလွ်ာ့၊ စိတ္ခံစားမႈ နည္းနည္းေလွ်ာ့
ဒီစာသားေတြကုိ ပ်င္းလုိ႔ ေရးတာ၊ သတိ အႏၱရာယ္ ေသတတ္တယ္
အနား မကပ္နဲ႔ ေရွာ့ခ္ ရွိတယ္။
ေအာင္ရင္ျငိမ္း
၂၁ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၀
# ရည္ညႊန္းခ်က္။ ကမၻာေျမရဲ့ မခင္သစ္ပင္ အတြက္ ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာ
## IN STYLE Magazine , Feb 2011
